บทที่ 237 นี่มันทำเลทองของการตกปลาชัดๆ!

"โอเค ได้เลย! ถ้ามีอะไรผิดปกติ พี่จะรีบว่ายขึ้นไปข้างบนทันที!"

โจวอันดำดิ่งลงไปในน้ำพร้อมกับหลิวเจี้ยน เขาพบว่าความเร็วในการดำลงไปของเขานั้นช้ามาก หลิวเจี้ยนดำลงไปถึงก้นทะเลแล้ว แต่เขายังอยู่แค่ครึ่งทางอยู่เลย ในด้านการดำน้ำ ท้ายที่สุดแล้วโจวอันก็ยังขาดประสบการณ์ เวลาดำน้ำร่างกายต้องอยู่ในรูปร่างเพรียวลม ขาทั้งสองข้างต้องเหยียดตรงและชิดกันถึงจะลดแรงต้านได้ ทำให้ความเร็วในการดำดิ่งลงไปนั้นเร็วขึ้น

ในที่สุดเมื่อดำลงไปถึงก้นทะเล โจวอันก็มองดูโลกใต้ทะเลผ่านเลนส์แก้ว แม้ว่าน้ำทะเลจะใสแจ๋ว แต่การมองสิ่งต่างๆ ในน้ำทะเลนั้นก็พร่ามัวมาก ไม่ชัดเจนเลย การดำน้ำก็เป็นแบบนี้แหละ การจะมองเห็นสิ่งต่างๆ ในน้ำทะเลให้ชัดเจนแจ่มแจ๋วนั้นเป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนคนสายตาสั้นหลายร้อย ถึงจะพอฝืนมองเห็นได้ แต่ก็ค่อนข้างเบลอ โจวอันเพิ่งจะมองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ยังไม่ทันได้ลงมือเริ่มงมปลิงทะเล จู่ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศไม่พอเสียแล้ว ออกซิเจนในร่างกายส่งสัญญาณเตือน ในใจของโจวอันก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ที่ข้างเท้าของเขามีปลิงทะเลตัวอวบอ้วนอยู่ตัวหนึ่ง แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปงมมันแล้ว ขาทั้งสองข้างถีบตัวพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำทันที

พอโผล่พ้นผิวน้ำ เขาก็ลูบน้ำออกจากใบหน้า แล้วเริ่มสูดอากาศหายใจ เมื่อกี้กลั้นหายใจมาตั้งพักหนึ่ง ในที่สุดตอนนี้ก็หายใจได้เสียที โจวอันสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ในใจรู้สึกสมเพชตัวเองที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เวลาที่ลงน้ำกะดูแล้วน่าจะแค่หนึ่งนาทีนิดๆ ปลิงทะเลสักตัวก็ยังงมไม่ได้ กลับต้องลอยตัวขึ้นมาเหนือน้ำอย่างน่าเวทนาเสียแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมาหลิวเจี้ยนก็โผล่ขึ้นเหนือน้ำ ในสวิงของเขามีปลิงทะเลเพิ่มมาอีกหลายตัวแล้ว เมื่อเห็นหลิวเจี้ยนโผล่ขึ้นมา โจวอันก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที เด็กคนนี้อายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายปี ยังสามารถกลั้นหายใจได้นานขนาดนั้น พอเอามาเปรียบเทียบกัน โจวอันก็จัดว่าอ่อนหัดเกินไปจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่โจวอัน! พี่ลงน้ำครั้งแรกแล้วกลั้นหายใจได้นานขนาดนั้นก็ถือว่าเก่งมากแล้ว! เดี๋ยวพี่ลองฝึกให้เยอะขึ้นอีกนิด รับรองว่าทำได้แน่นอนครับ!"