บทที่ 238 อะไรนะ? ปลานั่นคือปลาฮว๋างเถียวซือเหรอ!

โจวอันมีความสามารถพิเศษเล็กๆ อยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือแค่มองขนาดของปลา ก็สามารถกะน้ำหนักของมันได้ โดยปกติความคลาดเคลื่อนจะไม่เกินครึ่งชั่ง นี่คือทักษะที่โจวอันฝึกฝนมาตอนจับปลาในฤดูหนาวที่แม่น้ำซงฮวาเจียง โจวอันจ้องเขม็งไปที่ปลาตัวนั้น ในใจก็เริ่มประเมินน้ำหนัก ปลาตัวใหญ่นี้น้ำหนักน่าจะอยู่ที่สิบเก้าชั่งกว่าๆ เกือบจะถึงยี่สิบชั่งได้ ปลายี่สิบชั่งถือว่าไม่เล็กเลย มองปราดเดียวก็เห็นเป็นปลาตัวเบ้อเริ่ม เห็นแล้วก็ทำให้ใจเต้นแรง อะดรีนาลีนหลั่งพล่าน เดิมทีโจวอันตั้งใจว่าวันนี้จะแค่งมปลิงทะเล ไม่จับปลาแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับเกิดความสนใจในปลาตัวใหญ่นี้อย่างมหาศาล

โจวอันถือสวิงในมือ สองขาถีบน้ำพุ่งตัวว่ายไปทางปลาตัวใหญ่นั้นทันที เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเจี้ยนก็รีบโบกมือเป็นพัลวัน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาลงมือจับปลาตัวนี้ แค่ชี้ให้โจวอันดูของแปลกเท่านั้น แต่โจวอันในตอนนี้กำลังตื่นเต้นสุดๆ ไม่สนว่าจะจับได้หรือไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องขอลองดูสักตั้ง หลังจากว่ายน้ำเข้าไปใกล้ปลาตัวใหญ่ กะระยะว่าน่าจะพอดีแล้ว โจวอันก็ยื่นสวิงออกไปตะปบตรงตำแหน่งที่ปลาอยู่ทันที จากนั้นก็... ตะปบได้แต่ความว่างเปล่า อย่าว่าแต่จะเอาปลาเข้าสวิงเลย แม้แต่หางของมันเขาก็ยังไม่ได้แตะแม้แต่นิดเดียว

ปลาตัวนี้ตกใจกับการกระทำของโจวอัน จึงสะบัดหางพุ่งพรวดหนีไปไกลลิบ ความเร็วในการว่ายหนีของปลาตัวนี้มันเร็วเกินไปจริงๆ เพียงครู่เดียว โจวอันก็มองไม่เห็นแม้แต่เงาของมันแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะตามไปอีกต่อไป ตอนที่ไล่ตามปลาเมื่อกี้ โจวอันว่ายน้ำเร็วมาก ทำให้เผาผลาญออกซิเจนไปเยอะ จึงต้องลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ เนื่องจากร่างกายขาดออกซิเจน โจวอันจึงอ้าปากสูดอากาศหายใจเฮือกใหญ่ เขาโผล่ขึ้นมาได้ไม่นาน หลิวเจี้ยนก็ตามขึ้นมาติดๆ พอหลิวเจี้ยนโผล่ขึ้นมา เห็นโจวอันกำลังหอบหายใจอย่างหนัก ก็รีบเข้ามาช่วยลูบหลังให้หายใจสะดวกขึ้น

"พี่โจวอัน เมื่อกี้ผมแค่จะชี้ให้พี่ดูเฉยๆ ไม่ได้จะให้พี่ไปไล่จับมัน ไอ้เจ้านั่นมันว่ายน้ำเร็วจะตาย พวกเราไล่ไม่ทันหรอกครับ!"

โจวอันยิ้มอย่างเขินอาย แล้วตอบว่า "ฮี่ๆ พี่รู้แล้ว พี่เห็นนายโบกมือให้พี่แล้วล่ะ แต่ปลาตัวนั้นมันใหญ่มากจริงๆ เห็นแล้วมันก็คันไม้คันมือ เลยอดไม่ได้ที่จะขอลองของสักหน่อยน่ะ!"