บทที่ 251 ในก้นทะเลล่าสัตว์มันรู้สึกยังไงนะ!

โจวอันใช้กระแสจิตสำรวจในมิติเก็บของ พบว่าในเล้าไก่ลู่ติงมีไข่ออกมาอีกเพียบเลย ไข่ไก่ลู่ติงใบจ้อยตกลูกอยู่เต็มไปหมด มองไปทางไหนในเล้าก็เจอแต่ไข่ เจ้าพวกไก่ลู่ติงพวกนี้เป็นเครื่องจักรผลิตไข่ที่บ้าคลั่งจริงๆ ไข่ที่โจวอันตุนไว้ในมิติมันเยอะจนนับไม่ถ้วนแล้ว ดูท่าว่าถ้ามีโอกาสต้องจัดการชำแหละไก่ลู่ติงออกไปบ้าง ไม่อย่างนั้นคงกินไม่ทันจริงๆ เขาคัดเอาเฉพาะไข่ขาวของไข่ไก่ลู่ติงส่วนหนึ่งมาใส่ลงในกะละมังแล้วเริ่มคนให้เข้ากัน

ไส้ปลาป้าอวี๋ที่โจวอันปรุงรสเสร็จแล้วนั้น ทั้งสดทั้งนุ่มและรสชาติดีเยี่ยม ฮี่ๆ รับรองว่าเย็นนี้ต้องทำเอาพวกเด็กๆ น้ำลายสอจนร้องไห้อยากกินแน่นอน! มื้อค่ำของวันนี้ช่างอุดมสมบูรณ์เหลือเกิน ทั้งเกี๊ยวไส้ปลาป้าอวี๋และเกี๊ยวไส้เนื้อกุ้ง ต้มออกมาจนเต็มกะละมังใบใหญ่สองใบ เทจิ๊กโฉ่วลงในถ้วยเล็กน้อย กินเข้าไปคำละตัว มันช่างหอมอร่อยจนไร้คำบรรยายจริงๆ

"ว้าว! อร่อยมากเลยครับ ผมไม่เคยกินเกี๊ยวที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลย!" "อยู่ริมทะเลนี่ดีจริงๆ เลยนะพี่ใหญ่ ถ้าพวกเราได้อยู่ริมทะเลบ้างก็คงดี!"

พวกน้องชายเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ต่อหมู่บ้านชาวประมงริมทะเลแห่งนี้พุ่งสูงปรี๊ด จนแทบอยากจะตั้งรกรากอยู่ที่นี่เลยทีเดียว โจวอันยิ้มอย่างจนปัญญา ความจริงไม่ใช่ว่าอยู่ริมทะเลแล้วจะดีหรอก แต่เป็นเพราะการมีเงินมันดีต่างหาก ชาวประมงที่อาศัยอยู่ริมทะเลใช่ว่าทุกคนจะใช้ชีวิตมีความสุขแบบนี้ ส่วนใหญ่ชีวิตยังลำบากมากนัก พวกน้องๆ ถูกเขาเลี้ยงดูมาอย่างดี ในท้องไม่เคยขาดน้ำมันและเนื้อสัตว์ พอกินอาหารทะเลถึงได้รู้สึกว่ามันอร่อยขนาดนี้ ลองถ้าต้องกินอาหารทะเลประทังชีวิตทุกวันโดยไม่มีเนื้อสัตว์หรือข้าวปลาอาหารอื่นดูสักเดือนสองเดือนสิ กะดูแล้วพอเห็นอาหารทะเลคงอยากจะอาเจียนออกมาแทน

หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จและเตรียมตัวจะกลับ โจวอันพาน้องๆ เดินออกจากลานบ้านก็ถูกใครบางคนขวางไว้ คนที่ขวางพวกเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลิวเจี้ยนนั่นเอง หลิวเจี้ยนขยับเข้ามาใกล้เขาแล้วปรึกษาว่า