บทที่ 252 อาหารทะเลก็เอามาทำปุ๋ยได้เหรอ?

โจวอันอยากจะไปเที่ยวที่อ่าวต้าสือวาน แต่หากระดับความเสี่ยงสูงเกินไป เขาย่อมไม่อยากไปเอาชีวิตไปทิ้ง เขาเป็นชายหนุ่มผู้มีระบบอยู่ในมือ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันใต้ก้นทะเล เขาสามารถเคลื่อนย้ายพริบตาเข้าไปในมิติได้ทันที รอจนสูดออกซิเจนในมิติจนเต็มปอดแล้ว ค่อยกระโดดออกจากมิติพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำ สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นน่านน้ำที่ลึกแค่ไหน ความจริงก็ไม่ได้มีอันตรายอะไรใหญ่หลวงนัก

ที่เขาเป็นกังวลคือหลิวเจี้ยนต่างหาก ท้ายที่สุดแล้วเจ้าเด็กนี่เพิ่งจะอายุ 14 ปี พูดไปแล้วก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง หากเกิดอันตรายอะไรขึ้นมาจริงๆ โจวอันก็ไม่รู้จะไปตอบคำถามกับพี่เสี่ยวเป้ยยังไง! ถึงแม้หลิวเจี้ยนจะเติบโตมาริมทะเลและมีทักษะว่ายน้ำที่ยอดเยี่ยมมากก็ตาม แต่ถ้ามันอันตรายจริงๆ โจวอันยอมที่จะไม่ไปเที่ยว ดีกว่าจะปล่อยให้เขาต้องไปเสี่ยงภัย

"เสี่ยวเจี้ยน ถ้ามันอันตรายเกินไป พวกเราอย่าไปกันเลยดีกว่าไหม เผื่อเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ..."

หลิวเจี้ยนส่ายหน้า สีหน้าดูไม่ค่อยใส่ใจนัก

"พวกพี่สาวน่ะกังวลกันไปเอง แต่สำหรับผมแล้วมันไม่มีอะไรหรอกครับ บางจุดมันก็ลึกจริงๆ ลึกตั้งหลายสิบเมตรเลยล่ะ แต่บางจุดก็ไม่ได้ลึกขนาดนั้น กะดูแล้วก็น่าจะแค่สิบเอ็ดสิบสองเมตรเอง!"