บทที่ 255 ของที่รูปร่างหน้าตาประหลาดพิกล!

โจวอันพอได้ยินแบบนี้ ในใจก็ทั้งอยากได้และไม่อยากได้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจปฏิเสธไป

"ขอบคุณครับพี่สุ่ยเกิน แต่ครั้งนี้เอาไว้ก่อนดีกว่าครับ พวกเด็กๆ เพิ่งกินกุ้งกุลาดำกันไปเมื่อวาน ไว้คราวหน้าถ้าพวกเขาอยากกินอีก ผมจะมาหาพี่นะครับ!"

หากหลินสุ่ยเกินให้กุ้งกุลาดำเขามาทั้งเข่งใหญ่ขนาดนั้น คนรอบข้างต้องเห็นแน่นอน โจวอันไม่สามารถเอากุ้งกุลาดำเก็บเข้ามิติได้ทันที ทำได้แค่ต้องแบกกลับไปแบ่งให้ทุกคนกิน เมื่อวานเพิ่งจะกินเกี๊ยวไส้กุ้งกุลาดำกันไป ไส้เกี๊ยวนั่นมีแต่เนื้อกุ้งเน้นๆ ไม่ผสมอย่างอื่นเลย กินไปตั้งเยอะขนาดนั้น กะดูแล้วทุกคนคงเริ่มจะเลี่ยนกันบ้างแล้ว ช่วงสั้นๆ นี้คงยังไม่อยากกินอีกแน่นอน กุ้งกุลาดำที่พี่สุ่ยเกินให้มาต่อหน้าผู้คนแบบนี้ ย่อมไม่สามารถเก็บเข้ามิติได้โดยตรง ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงถามแน่ว่า กุ้งกุลาดำเข่งเบ้อเริ่มหายไปไหนแล้ว? จะให้บอกว่าเอาไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติงั้นเหรอ?

เขารู้สึกลำบากใจจริงๆ ตอนนี้อาหารทะเลทำได้แค่กินให้หมด ไม่สามารถตุนไว้ในมิติได้เลย โจวอันเริ่มรู้สึกร้อนใจ เขาอยากจะตุนอาหารทะเลไว้ให้มากๆ ไม่อย่างนั้นพอกลับไปเทือกเขาฉางไป๋แล้ว ก็คงอดกินกันพอดี! ถ้าสามารถขับเรือออกทะเลไปคนเดียวได้ก็คงดี ถึงตอนนั้นจะกวาดมาสักหลายร้อยหลายพันชั่งเก็บเข้ามิติให้เรียบ ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น

หลังจากยืมปืนฉมวกและบอกลาหลินสุ่ยเกินแล้ว พวกเขาก็กลับมาที่บ้านของหลิวเจี้ยน ตอนเดินมาถึงหน้าประตูรั้ว หลิวเจี้ยนก็ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ