บทที่ 257 เก็บเข้ามิติ! เก็บปลาเข้ามิติให้หมด!

เขาชูปืนฉมวกขึ้น เล็งไปที่ปลาเก๋าหนูตัวนี้ แต่กลับยังไม่ยอมลงมือเสียที เจ้าสิ่งนี้มันล้ำค่าเกินไปจริงๆ ถ้าเกิดยิงพลาดแล้วปล่อยให้มันหลุดมือไป กะดูแล้วเขาคงโมโหจนต้องลุกขึ้นมาทุบเตียงกลางดึกแน่ๆ

โจวอันค่อยๆ ว่ายน้ำไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบาเพื่อลดระยะห่างให้ใกล้ขึ้นอีกนิด เขาเกรงว่าถ้าอยู่ไกลเกินไปจะยิงพลาด เขาว่ายน้ำได้นิ่งมาก ไม่ได้ทำให้ปลาตื่นตกใจเลยแม้แต่น้อย เจ้าปลาเก๋าหนูตัวนี้ยังคงแหวกว่ายเล่นอยู่ข้างโขดหินอย่างสบายอารมณ์ เมื่อได้จังหวะที่เหมาะสมเขาก็เหนี่ยวไก ลูกดอกปลาพุ่งออกไปคลาดเคลื่อนจากเป้าหมายไปเล็กน้อย โดยปักเข้าที่ส่วนหางของปลา

หัวใจของโจวอันเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นและประหม่า ยังดีที่ปลาเก๋าหนูตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ แม้จะเล็งพลาดไปนิดแต่ก็ยังยิงถูกตัว ถ้าขนาดตัวมันเล็กกว่านี้อีสักหน่อย ลูกดอกที่โจวอันยิงออกไปคงได้กลายเป็นศิลปะวาดเส้นรอบตัวปลาไปเสียแล้ว หลังจากยิงถูก เขาก็สาวสายเอ็นกลับมาด้วยความเร็วที่สุด ทันทีที่มือสัมผัสกับตัวปลาเก๋าหนู เขาก็ร่ายมนตร์ในใจทันที

"เก็บเข้ามิติ!"

ปลาเก๋าหนูหนักประมาณหกเจ็ดชั่งตัวนี้ อันตรธานหายไปจากมือในพริบตา ถูกเก็บเข้าไปไว้ในมิติเก็บของของเขาเรียบร้อย หลิวเจี้ยนกำลังยิงปลาอยู่ห่างจากโจวอันไปประมาณยี่สิบสามสิบเมตร ในน้ำทะเลทัศนวิสัยค่อนข้างต่ำ เขาจึงไม่ได้เห็นเหตุการณ์นี้เลย