บทที่ 258 ไห่จีจื่อคืออะไรเหรอ? กินได้ไหม?

ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใส ในเวลานี้กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม จากนั้นฝนก็เริ่มตกลงมาพรำๆ โจวอันมองดูสายฝนนี้ ในใจรู้สึกลังเลเป็นอย่างมาก ฝนตกแบบนี้ยังจะไปงมหอยเม่นที่ก้นทะเลได้อยู่ไหมนะ?

หลิวเสี่ยวเป้ยเห็นเขาถือข้าวของทำท่าจะออกจากบ้าน จึงรีบคว้าตัวเขาไว้ทันที

"ตายจริง! เสี่ยวอัน เธอจะไปไหนน่ะ? วันนี้ห้ามออกจากบ้านเด็ดขาดเลยนะ ดูเมฆดำบนฟ้านั่นสิ อีกประเดี๋ยวพายุฝนต้องกระหน่ำลงมาแน่ๆ!"

หลิวเสี่ยวเป้ยอาศัยอยู่ริมทะเลมาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้จักสภาพอากาศริมทะเลเป็นอย่างดี เมฆดำบนฟ้านั่นหนาทึบขนาดนั้น อีกสักพักพายุฝนลูกใหญ่ต้องมาเยือนแน่นอน ในช่วงที่พายุฝนกระหน่ำ ห้ามลงไปดำน้ำยิงปลาในทะเลเด็ดขาด พายุฝนจะทำให้น้ำทะเลขุ่นมัว ทัศนวิสัยในน้ำจะลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งเมตร จนแทบมองอะไรไม่เห็นเลย นอกจากจะหาของไม่ได้แล้ว ยังเสี่ยงที่จะไปกระแทกเข้ากับโขดหินอีกด้วย แถมพายุฝนยังจะทำให้เกิดคลื่นยักษ์และกระแสน้ำวน ซึ่งอันตรายมาก หากไม่ระวังอาจถูกซัดหายไปจนจมน้ำเสียชีวิตได้

ดังนั้นเมื่อถึงวันฝนตก ชาวประมงริมทะเลจะทำเพียงพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่ลงไปดำน้ำ และยิ่งไม่กล้าออกเรือไปจับปลา พอได้ยินคำเตือนของพี่เสี่ยวเป้ย โจวอันก็วางข้าวของในมือลง ดูท่าวันนี้คงไม่มีโอกาสไปงมหอยเม่นแล้วล่ะ ไว้รอคราวหน้าค่อยไปก็แล้วกัน