บทที่ 260 วันนี้ที่บ้านช่างเก็บเกี่ยวได้มหาศาลจริงๆ!

ความจริงแล้วหลินสุ่ยเกินไม่ได้อยากให้พวกเขามาช่วยงานหรอก บนเรือมีคนอยู่สี่คนแล้ว ความจริงก็เพียงพอต่อการทำงานแล้ว ทว่าสายตาของโจวอันเมื่อครู่นี้มันช่างเป็นประกายแรงกล้า ดูออกเลยว่าเขาสนใจเรือลำนี้มาก หลินสุ่ยเกินจึงอยากให้เขาขึ้นมาสัมผัสประสบการณ์ดูสักครั้ง โจวอันพอได้ยินแบบนั้น ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที ดูเป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา

"ฮี่ๆ ดีเลยครับพี่สุ่ยเกิน! ผมสองคนจะมาช่วยพวกพี่เอง!"

ทั้งสองคนไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบตอบตกลงและก้าวขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว หลังจากขึ้นเรือแล้ว เรือก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หลินสุ่ยเกินชี้บอกเมื่อครู่ พอโจวอันได้ขึ้นมาบนเรือลำใหญ่นี้ สัมผัสที่ได้รับมันช่างวิเศษสุดๆ! ก่อนหน้านี้ตอนนั่งเรือเปลือกไม้ลำเล็กออกทะเล พอคลื่นแรงขึ้นมาหน่อย โจวอันก็ไม่กล้ายืนตัวตรง ทำได้แค่ย่อตัวคุมสมดุลอยู่บนเรือ เพราะกลัวว่าถ้าโดนคลื่นซัดเข้าแรงๆ จะเผลอพลัดตกลงไปในทะเล

ทว่าเรือลำใหญ่ในตอนนี้ กลับมีความมั่นคงอย่างมาก การแล่นไปบนผิวน้ำนั้นราบเรียบ ไม่โคลงเคลงรุนแรง วันนี้เพิ่งผ่านพายุฝนลูกใหญ่มา ผิวน้ำทะเลจึงไม่ได้สงบนิ่ง คลื่นลูกใหญ่กว่าปกติมาก หากขับเรือเปลือกไม้ลำเล็กออกมาคงจะอันตรายมากทีเดียว ดังนั้นบนผิวน้ำอันกว้างใหญ่แห่งนี้ จึงมีเพียงเรือไม้แบบมีใบเรือลำนี้เพียงลำเดียวเท่านั้น ไม่มีเรือลำอื่นเลย เมื่อเรือแล่นมาถึงจุดหมาย โจวอันกวาดสายตามองออกไป ว้าว! ตรงนี้มันคือทำเลทองชัดๆ มิน่าล่ะพวกพี่สุ่ยเกินถึงต้องขับเรือมาที่นี่ ไห่ฉางแถวนี้มีเยอะมากจริงๆ ไม่ได้น้อยไปกว่าริมชายหาดเลย ไห่ฉางสีชมพูขยับขึ้นลงตามระลอกคลื่น รวมตัวกันอยู่เป็นฝูงๆ หากใครที่เป็นโรคกลัวรูหรือกลัวอะไรที่รวมกันแน่นๆ มาเห็นเข้า กะดูแล้วคงได้สลบคาที่แน่นอน

"ว้าว! ไห่จีจื่อตรงนี้เยอะมากเลย พี่ต้าหลินรีบทอดแหเถอะครับ เดี๋ยวพวกเรามาช่วยกันดึงแห!"