บทที่ 263 นังเด็กบ้า มีหูไว้ประดับหัวหรือไง ไม่ได้ยินที่สั่งเหรอ?

หลิวเจี้ยนพูดจบก็ยื่นเครื่องมืออย่างหนึ่งในมือส่งมาให้ พร้อมกับชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง เครื่องมือที่เขาส่งมาให้นั้น เป็นของสำหรับแงะหอยนางรมโดยเฉพาะ ทิศทางที่เขาชี้ไปมีโขดหินเป็นบริเวณกว้าง บนโขดหินเหล่านั้นมีคนอยู่เต็มไปหมด

"หอยนางรมเหรอ? ของดีเลยนี่! ไปๆๆ! พวกเราไปเอาหอยนางรมกัน!"

ในบรรดาอาหารทะเลประเภทหอยทั้งหมด โจวอันชอบหอยนางรมที่สุดแล้ว หอยนางรมน่ะคือสถานีเติมพลังสำหรับผู้ชาย และเป็นสถานเสริมความงามสำหรับผู้หญิงเชียวล่ะ มันดีต่อร่างกายสุดๆ แถมรสชาติก็ยอดเยี่ยมจริงๆ เอามาโรยกระเทียมสับแล้วย่างกินนะ มันคือที่สุดแล้ว! ในชาติที่แล้วตอนที่โจวอันไปเดินตลาดโต้รุ่ง พอเจอเจ้านี่ทีไรก็มักจะซื้อมาสักสองสามตัวเพื่อแก้ลงแดง แต่เขาไม่กล้าซื้อเยอะหรอก ท้ายที่สุดแล้วหอยนางรมย่างมันก็ไม่ใช่ถูกๆ ตัวหนึ่งตั้งหลายหยวน กินหอยนางรมแค่ไม่กี่ตัวก็เท่ากับซื้อข้าวกล่องได้มื้อหนึ่งแล้ว เขาเลยค่อนข้างตัดใจลำบาก โจวอันถือเครื่องมือแงะหอยนางรม แล้วรีบสาวเท้าวิ่งไปยังทิศทางนั้นทันที

ฮี่ๆ! ในที่สุดเขาก็จะได้สัมผัสความรู้สึกของการกินหอยนางรมจนอิ่มแปล้เสียที!

เมื่อมาถึงบริเวณโขดหินแถบนี้ มีชาวประมงไม่น้อยเริ่มแงะกันอยู่ก่อนแล้ว ในมือพวกเขาถือเครื่องมือแงะหอยนางรมโดยเฉพาะ เจ้าสิ่งนี้รูปร่างคล้ายกับจอบเหล็กขนาดเล็ก ใช้เครื่องมือนั่นเคาะลงไปบนเปลือกหอย แล้วใช้ส่วนปลายงัดเปลือกหอยนางรมไว้ก่อนจะออกแรงกระชากแรงๆ เปลือกหอยนางรมชิ้นบนก็จะหลุดออก เผยให้เห็นเนื้อหอยนางรมที่อวบอิ่มอยู่ข้างใน จากนั้นก็หยิบเนื้อหอยนางรมออกมาใส่ไว้ในถัง ส่วนเปลือกที่เหลือก็ทิ้งไป ชาวประมงริมทะเลเวลาหาหอยนางรมจะเป็นแบบนี้ คือเอาแต่เนื้อไม่เอาเปลือก ไม่อย่างนั้นการแบกทั้งเปลือกทั้งเนื้อกลับบ้านมันลำบากเกินไป