บทที่ 264 กินสามวันสามคืนก็กินไม่หมดหรอกนะ!

เด็กหญิงคนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กที่รู้ความมาก ไม่ใช่นิสัยดื้อรั้นเกเรอะไรเลย ต่อให้จะรู้สึกว่าเธอทำงานไม่ละเอียดพอ แค่สอนสั่งกันดีๆ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ไม่เห็นต้องถึงขั้นเปิดฉากด่าทอแบบนั้นเลย คุณน้าคนนี้ด่าอยู่ตั้งนาน ปากก็ยังไม่ยอมหยุด แถมยังวางถังลงบนพื้นเสียงดังโครมใหญ่

"วันๆ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ดี เอาแต่แบมือขอข้าวกินไปวันๆ ไม่รู้จะเลี้ยงไว้ทำไม ไร้ประโยชน์จริงๆ!"

โจวอันเหลืออดจนทนฟังต่อไปไม่ไหว เขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาเด็กหญิงคนนั้น เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ เธอ แล้วรับถังที่ใส่เนื้อหอยนางรมมาถือไว้ พลางมองดูแล้วพูดว่า

"ว้าว แงะมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ เก่งมากเลยนะเนี่ย! หนูจ๊ะ เนื้อหอยพวกนี้แบ่งให้พี่ได้ไหม? เดี๋ยวพี่ให้เงินหนู 5 เฟิน เอาไปซื้อขนมกินนะ!"

โจวอันล้วงเงิน 5 เฟินออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือเด็กหญิงตัวน้อย จากนั้นก็เทเนื้อหอยนางรมและเนื้อไห่ลี่จื่อในถังของเธอลงในถังของตัวเองจนหมดเกลี้ยง เด็กหญิงพอได้ยินคนชมว่าเธอเก่ง ก็หยุดร้องไห้ทันที ดวงตาเริ่มเป็นประกายสดใส แต่พอเห็นเงิน 5 เฟินในมือ เธอก็รีบส่ายหน้าทันควัน