บทที่ 269 เป๋าฮื้อนี่ตัวใหญ่จริงๆ เลย!

โจวอันพึมพำกับตัวเองด้วยความทึ่ง คราวก่อนที่เขาตามหลิวเจี้ยนไปยิงปลาที่อ่าวต้าสือวาน ในช่วงเวลาพักจากการยิงปลา เขายังงมปลิงทะเลจากใต้ก้นทะเลมาได้บ้าง แม้จะเป็นที่อ่าวต้าสือวาน ปลิงทะเลหนามทองก็ยังมีน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเป็นปลิงทะเลดำทั้งนั้น

โจวอันวุ่นวายอยู่นาน กว่าจะงมปลิงทะเลหนามทองมาได้สิบกว่าตัว ปลิงทะเลหนามทองตัวหนึ่งขนาดประมาณสามเหลียง วุ่นวายตั้งนานเขาถึงเก็บเกี่ยวมาได้แค่ประมาณสี่ชั่ง เมื่อเทียบกับปลิงทะเลดำที่พบเห็นได้ทั่วไป เจ้านี่นับว่าเป็นของหายากจริงๆ ปลิงทะเลหนามทองกระสอบใหญ่นี้ โจวอันไม่อยากจะคิดเลยว่าต้องไปวุ่นวายอยู่ใต้ก้นทะเลนานแค่ไหน หรือบางทีพี่ชายคนนี้อาจจะมีทำเลทองของตัวเอง ถึงได้หาสถานที่ที่มีปลิงทะเลหนามทองเยอะขนาดนี้เจอ

เมื่อเห็นโจวอันเอาแต่จ้องมองปลิงทะเลหนามทองในกระสอบ พี่ชายคนนี้ก็รีบลุกขึ้น แล้วกระซิบแนะนำให้เขาฟัง

"ฮี่ๆ น้องชาย! นี่มันของดีเลยนะ กินแล้วบำรุงร่างกายสุดๆ! ราคาของพี่ถูกกว่าในสหกรณ์การเกษตรอีกนะ! สนใจรับสักหน่อยไหมล่ะ?"

ในยุคหกศูนย์นี้ ปลิงทะเลแห้งในสหกรณ์การเกษตรราคาไม่ถูกเลย ปลิงทะเลตากแห้งหนึ่งชั่ง ราคาปาเข้าไปเกือบสิบหยวนแล้ว หลังจากชาวประมงงมปลิงทะเลได้ก็นำไปแลกแต้มแรงงานกับส่วนรวม แต้มแรงงานที่แลกได้จากปลิงทะเล ก็ไม่ได้มากกว่าปลาและกุ้งทั่วไปสักเท่าไหร่ ดังนั้นชาวประมงจำนวนมากจึงรู้สึกว่าขาดทุน และคิดว่าการค้านี้มันไม่คุ้มเอาเสียเลย