บทที่ 271 นกนางนวล? ถุย หมายังไม่กินเลย...

หลังจากโจวอันเดินเข้าไปในตรอกตลาดมืดแห่งนี้ ก็พบว่าของที่ขายส่วนใหญ่เป็นอาหารทะเล รองลงมาก็คือพวกข้าว แป้งหมี่ น้ำมันพืช และของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป ส่วนพวกเนื้อสัตว์ป่านั้นมีคนขายอยู่น้อยมาก เขาเห็นแค่พี่ชายสองคนเท่านั้นที่ขายอยู่ แถมของบนแผงก็ดูไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย โจวอันเห็นแล้วถึงกับต้องส่ายหน้า สัตว์ป่าที่พี่ชายสองคนนี้ล่ามาได้ ตัวใหญ่ที่สุดก็คือกระต่าย นอกจากกระต่ายแล้ว ที่มีเยอะที่สุดก็คือนกป่า จับนกป่ามาได้เยอะทีเดียว เอาเชือกร้อยไว้เป็นพวงยาว

"นี่มันนกอะไรเนี่ย? ทำไมรู้สึกเหมือนไม่เคยเห็นในป่ามาก่อนเลยนะ..."

โจวอันมองเห็นนกป่าบนแผงของพวกเขามาแต่ไกล ขนนกพวกนี้เป็นสีขาว บางตัวก็มีสีเทาน้ำตาลแซมอยู่บ้าง ตัวค่อนข้างใหญ่ กะดูแล้วน่าจะหนักสักหกเจ็ดเหลียงได้ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนป่าเทือกเขาฉางไป๋ โจวอันล่าพวกนกป่าไก่ป่ามาเยอะแยะ ทั้งไก่ป่าเจินจี นกเสี่ยวเฟิ่งหวง และไก่ป่าเฮยจุ่ยซงจี เขาก็ล้วนเคยเห็นมาหมดแล้ว แต่นกป่าที่ตัวเป็นสีขาวโพลนแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นในป่ามาก่อนเลยจริงๆ ดังนั้นโจวอันจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ย่อตัวลงหน้าแผงของพี่ชายคนนี้ แล้วพลิกตัวนกป่าดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นนกป่าพวงนี้ชัดเจน ดวงตาของโจวอันก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที

"แม่เจ้า! ที่แท้ก็นกนางนวลนี่เอง อุตส่าห์จับนกนางนวลมาได้พวงเบ้อเริ่มเลยเหรอเนี่ย!"

พอพลิกดูด้านหน้า โจวอันก็จำได้ทันทีว่าไอ้เจ้านี่คือนกนางนวลริมทะเล แม้นกนางนวลจะหน้าตาสวยดี แต่โจวอันเห็นแล้วกลับไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด ความจริงนกนางนวลกับนกพิราบขาวก็หน้าตาคล้ายกันมาก แต่พอโจวอันเห็นนกนางนวลพวกนี้ เขากลับไม่อยากกินมันเลย ในอีกหลายสิบปีให้หลัง ตามสถานที่ท่องเที่ยวริมทะเลหลายแห่ง มักจะมีนกนางนวลฝูงใหญ่รวมตัวกันอยู่ เวลาที่นักท่องเที่ยวไปเที่ยวที่นั่น ก็มักจะพกขนมปังติดตัวไปด้วย เพื่อสัมผัสประสบการณ์ความสนุกในการให้อาหารนกนางนวล แค่ชูขนมปังไว้ในมือ นกนางนวลที่บินวนอยู่บนฟ้าก็จะโฉบลงมาคาบเศษขนมปังไปจากมือ นกนางนวลบินว่อนเต็มท้องฟ้า แล้วก็ขี้รดลงมาเป็นระยะๆ ภาพนั้นมันช่างตระการตาซะไม่มี ในใจของโจวอันได้จัดประเภทให้นกนางนวลเป็นนกสวยงามไปแล้ว ไม่ใช่ของที่เอาไว้กิน