บทที่ 272 ปูชิงเซี่ยตัวเบ้อเริ่ม! ทำเอาตาวาวกันไปหมด!

โจวอันหัวเราะฮี่ๆ แล้วแต่งเรื่องโกหกให้ทุกคนฟังต่อไป

"แถวนี้มีนายพรานอยู่จริงๆ นะครับ วันนี้ในตลาดมืด ผมบังเอิญไปเจอพี่ชายคนหนึ่งที่ล่าสัตว์เก่งมาก ผมเลยเหมาสัตว์ป่าบนแผงเขามาหมดเลย เนื้อพวกนี้รับรองว่าพอสำหรับจัดเลี้ยงงานแต่งพรุ่งนี้แน่นอนครับ!"

ทุกคนฟังจบ บนใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้มเบิกบาน โจวด้าหลี่เปิดกระสอบออก แล้วเริ่มหยิบเนื้อข้างในออกมา

"โอ้โห! มีเนื้อหมูป่าด้วยเหรอเนี่ย แถมยังหั่นมาเป็นชิ้นๆ เรียบร้อยแล้วด้วย เนื้อมันมันเยิ้มดีจริงๆ!"

เนื้อหมูป่าที่โจวอันใส่ลงไปในกระสอบ น่าจะหนักประมาณแปดเก้าสิบชั่งได้ ไม่มีกระดูกติดมาเลยแม้แต่น้อย ล้วนเป็นเนื้อล้วนๆ ทั้งนั้น แถมส่วนของเนื้อที่โจวอันเลือกมาก็พิถีพิถันมาก โดยพื้นฐานแล้วเป็นส่วนที่มีมันเยอะเนื้อแดงน้อย อย่างพวกเนื้อสันในที่ไร้มัน เขาไม่เอาใส่กระสอบมาเลยแม้แต่น้อย ชาวประมงที่ใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลเหล่านี้ ปกติกินอาหารทะเลกันไม่น้อย แต่ของอย่างเนื้อสัตว์นี่ ปีหนึ่งจะได้กินสักสองครั้งก็ยากเต็มทน สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้กินเนื้อสัตว์ตลอดทั้งปีแบบพวกเขา ก็ต้องให้กินส่วนที่มันเยอะๆ แบบนี้แหละ ถึงจะช่วยให้หายอยากเนื้อได้