บทที่ 274 ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปงมหอยเม่นกลับมาให้ได้!

นอกจากเมนูเนื้อสัตว์เหล่านี้แล้ว ยังมีอาหารทะเลเสิร์ฟด้วย ทุกโต๊ะจะมีปูอบหม้อดินรสเผ็ดหอมชามใหญ่ ไอ้เจ้านี่ทั้งหอมทั้งเผ็ด รสชาติเย้ายวนใจสุดๆ ชาวประมงริมทะเลพวกนี้แม้จะกินอาหารทะเลจนเบื่อแล้ว แต่พอได้ลิ้มรสชาตินี้ กลับชอบใจกันสุดๆ อาหารโต๊ะนี้มองแล้วชวนน้ำลายสอ โจวอันเหนื่อยมาค่อนวัน พอขึ้นโต๊ะก็เริ่มสวาปามอย่างเอาเป็นเอาตาย

ขณะที่กำลังกินอย่างเมามัน พี่เสี่ยวเป้ยและพี่ต้าหลี่ก็เดินมาชนแก้ว ที่โต๊ะมีคนอยู่ค่อนข้างมาก บางคนก็มีอาวุโสสูงกว่าโจวอัน แต่พอพี่เสี่ยวเป้ยเดินมา แก้วแรกที่เธอขอชนด้วยก็คือโจวอัน

"เสี่ยวอัน พี่ไม่รู้จะขอบใจเธอยังไงดี ตอนอยู่ที่หมู่บ้านโจวเจียก็ดูแลพี่เป็นอย่างดี พี่ได้คบกับต้าหลี่ก็เพราะเธอเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ แถมงานเลี้ยงวันนี้เธอก็ตื่นมาเตรียมการตั้งแต่กลางดึก พี่ขอบใจเธอมากจริงๆ นะ!"

ขอบตาของหลิวเสี่ยวเป้ยแดงระเรื่อ ถึงแม้จะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับโจวอัน แต่เธอก็รู้สึกเหมือนเขาเป็นน้องชายแท้ๆ ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมาไม่ถึงหนึ่งปี แต่ก็สนิทสนมราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว โจวอันรีบยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วพูดปลอบใจ

"พี่เสี่ยวเป้ย วันนี้เป็นวันมงคล พวกเราต้องมีความสุขกันสิครับ! ขอให้พี่กับพี่ต้าหลี่ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะครับ!"