บทที่ 277 เสี่ยวอัน นายดูตำแหน่งฝูงปลาเป็นด้วยเหรอ?!

โจวอันและหลินสุ่ยเกินช่วยกันดึงแห พอใช้มือจับแหแล้วออกแรงดึง โจวอันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องเข้ามาช่วยเลยสักนิด เพราะแหผืนนี้มันเบาหวิวมาก แค่หลินสุ่ยเกินคนเดียวก็ดึงขึ้นมาได้แล้ว

ความจริงวันนี้ที่โจวอันขึ้นเรือมา เขามีแผนการเล็กๆ ซ่อนอยู่ เขาอยากจะอาศัยแหของพวกเขา แอบขโมยปลาและกุ้งเข้ามิติสักหน่อย แต่พอสัมผัสได้ถึงน้ำหนักในแหตอนนี้ เขาก็ขโมยไม่ลงจริงๆ พอพ้นน้ำขึ้นมา บนใบหน้าของทุกคนก็มีรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ทั้งระอาใจและขบขัน

"ฮ่าๆ เสียดายแหที่พี่สุ่ยเกินทอดซะสวยงามเลย นึกไม่ถึงว่าจะจับขึ้นมาได้แค่นี้เอง!" "ปลาและกุ้งในแหนี้กะดูแล้วน่าจะประมาณห้าสิบชั่งเท่านั้น น้อยเกินไปจริงๆ!"

พอดึงแหขึ้นมา ปลาและกุ้งในสวิงตาข่ายมีอย่างมากก็แค่ห้าสิบชั่ง ขับเรือลำใหญ่มาซะขนาดนี้ ทอดแหครั้งหนึ่งกลับจับขึ้นมาได้แค่นี้ พูดตามตรงว่ามันแอบน่าขายหน้าอยู่เหมือนกัน ทว่าโจวอันกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วนี่คือการทอดแห ไม่ใช่การลากอวน วิธีการจับปลาด้วยการทอดแหและการลากอวนสองแบบนี้ มีความแตกต่างกันค่อนข้างมาก

อย่างที่พี่สุ่ยเกินทอดแหออกไป แหที่ถูกเหวี่ยงออกไปจะกางออกเป็นรูปพัด ปลาที่สามารถจับได้ ก็คือปลาที่อยู่ใต้รูปพัดนี้เท่านั้น แถมความลึกที่แหสามารถลงไปถึงก็มีจำกัด จับได้แค่ปลาที่อยู่ชั้นกลางและชั้นบนเท่านั้น หากปลาหลบอยู่ชั้นล่างก็ยากที่จะจับได้ แต่การลากอวนนั้นต่างออกไป เมื่อถึงช่วงยุคแปดศูนย์หรือเก้าศูนย์ เรือประมงขนาดใหญ่พวกนั้นมักจะใช้วิธีลากอวนกันทั้งนั้น หากต้องการลากอวน จำเป็นต้องมีเรือน้ำมันดีเซลถึงจะทำได้