บทที่ 278 แม่เจ้า! มีแต่ปลาหวงฮวาธรรมชาติตัวเบ้อเริ่มทั้งนั้น!

ทุกคนเดิมทีคิดว่าในแหนี้ไม่มีอะไรเลย จึงปล่อยให้หลินสุ่ยเกินดึงแหอยู่คนเดียว หลินสุ่ยเกินใช้มือดึงขึ้นมาสองที ก็พบว่าแหครั้งนี้หนักมากจริงๆ ลำพังคนเดียวเกรงว่าจะดึงไม่ไหว "ว้าว! ในนี้มีของอยู่จริงๆ ด้วย แหนี้หนักสุดๆ เลย รีบมาช่วยกันหน่อย!"

ทุกคนพอได้ยินแบบนี้ดวงตาก็เป็นประกาย หรือว่าโจวอันจะมีวิชาสำรวจฝูงปลาจริงๆ? ต้าฮังเดินเข้าไปช่วยดึงแหด้วย โจวอันก็เข้าไปช่วยออกแรงดึงนิดหน่อย พอดึงแหผืนนี้ขึ้นมาบนเรือได้ ทุกคนก็ล้อมวงดูสวิงตาข่าย บนใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"โอ้โห! แหผืนนี้อัดแน่นมาเต็มๆ เลย! นี่คงหนักสักสองร้อยชั่งได้มั้ง!" "ฮ่าๆๆ! เสี่ยวอัน นายมันเก่งเกินไปแล้ว! ไม่ใช่แค่มองฝูงปลาในแม่น้ำออกนะ ในทะเลก็ยังใช้การได้ด้วย!" "น้องเสี่ยวอัน นายนี่มันเทพจริงๆ! เก่งกว่าชาวประมงเก่าแก่ที่หาปลามาหลายสิบปีซะอีกนะ!"

โจวอันถูกชมจนรู้สึกเขินอาย อดไม่ได้ที่จะเกาหลังหัวตัวเอง ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็ไม่ใช่วิชาที่แท้จริงของเขาเสียหน่อย หากไม่มีแผนที่จิตสำนึก เขาจะไปดูฝูงปลาออกได้ยังไงล่ะ! "ฮี่ๆ ทุกคนก็ไม่ต้องชมผมขนาดนั้นหรอกครับ มันก็มีเรื่องของดวงเข้ามาเกี่ยวด้วยแหละ! พวกเราเอาปลาในสวิงออกมากันเถอะครับ!"

หลังจากเปิดสวิงตาข่ายออก ทุกคนก็เริ่มลงมือยัดปลาที่อยู่ในแหใส่ลงในกระสอบ พอโจวอันเห็นปลาในสวิงตาข่ายชัดเจน ดวงตาก็เบิกโพลงราวกับกระดิ่งทองเหลือง ปลาในสวิงตาข่ายนี้ โดยพื้นฐานแล้วเป็นสายพันธุ์เดียวกันทั้งหมด มีปลาสายพันธุ์อื่นปะปนอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปลาในสวิงตาข่ายพวกนี้รูปร่างสวยงามมาก บนลำตัวของพวกมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดละเอียด เกล็ดเป็นสีเหลืองทอง เปล่งประกายราวกับสวมเสื้อโค้ทสีเหลืองแวววาว โจวอันมองแวบแรก ก็จำสายพันธุ์ของปลาพวกนี้ได้ทันที