บทที่ 279 หมึกกล้วยตัวจิ๋วเต็มสวิงตาข่าย! กินดิบๆ รสชาติเป็นยังไงนะ?

โจวอันในตอนนี้เป็นเศรษฐีหมื่นหยวนไปแล้ว สำหรับส่วนแบ่งเงินที่จะให้เขานั้น เขาย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว ท้ายที่สุดแล้วอาหารทะเลพวกนี้เอาไปให้ส่วนรวม จะแลกเงินได้สักกี่หยวนกันเชียว? สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คืออาหารทะเลพวกนี้ต่างหาก เขาอยากจะได้อาหารทะเลเยอะๆ เพื่อเอาไปตุนไว้ในมิติ ถึงเวลาพอกลับไปเทือกเขาฉางไป๋ จะได้ให้พวกน้องๆ มีอาหารทะเลกินบ่อยๆ นี่แหละคือความต้องการเพียงหนึ่งเดียวของเขา โจวอันหัวเราะฮี่ๆ แล้วตอบกลับไป

"ฮี่ๆ ได้เลยครับ! วันหลังถ้าผมว่างจะมาออกทะเลกับทุกคนอีก! แต่ไม่ต้องแบ่งเงินอะไรให้ผมหรอกนะครับ ผมแค่ชอบมาเที่ยวเล่นในทะเลกับทุกคนเท่านั้นเอง!"

พอพวกเขาได้ยินโจวอันพูดแบบนี้ ความประทับใจที่มีต่อเขาก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก

"โธ่! นายนี่มันทั้งมีน้ำใจทั้งซื่อสัตย์จริงๆ พี่ล่ะไม่รู้จะขอบใจนายยังไงดีแล้ว!"

ทุกคนช่วยกันจับปลาอิ๋นชางในสวิงตาข่ายยัดใส่กระสอบไปพลาง คุยสัพเพเหระกันไปพลาง