บทที่ 280 ไป! พวกเราไปงมแมงกะพรุนมาสักสองตัวกันเถอะ!

หมึกกล้วยตัวจิ๋วจิ้มซีอิ๊วรสชาติอร่อยจริงๆ กัดเข้าไปคำหนึ่งสัมผัสได้ถึงความกรุบกรอบและนุ่มเด้ง รสเค็มๆ มันๆ ของซีอิ๊วผสมผสานกับรสหวานสดชื่นของหมึกกล้วยจิ๋ว ไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย ทำเอาคนประหลาดใจจริงๆ โจวอันกับฮั่นหนิวนั่งยองๆ อยู่บนดาดฟ้าเรือ คว้าหมึกกล้วยจิ๋วในสวิงตาข่ายเข้าปากตัวแล้วตัวเล่าอย่างเมามัน กินติดต่อกันไปสิบกว่าตัวถึงได้ยอมหยุดปาก ครั้งนี้ถือว่ากินหมึกกล้วยจนหายอยากแล้วล่ะ!

หลังจากจัดการหมึกกล้วยพวกนี้เสร็จ ก็เริ่มทอดแหกันต่อ พอมีโจวอันคอยชี้เป้าให้ ประสิทธิภาพในการทอดแหจับปลาก็สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าบางครั้งโจวอันก็จะชี้ไปยังจุดที่มีปลาน้อยบ้าง ท้ายที่สุดแล้วเขาเป็นคนไม่ใช่เทพเซียน หากชี้เป้าได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติทุกครั้ง เขาเกรงว่าจะถูกคนอื่นมองว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ ถึงเวลานั้นจะพาซวยเอาได้ ความแม่นยำที่โจวอันให้ไว้อยู่ที่ 80% ทว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เมื่อก่อนช่วงเช้าอย่างมากก็จับได้แค่พันหรือแปดร้อยชั่ง แต่ตอนนี้บนเรือมีกระสอบอาหารทะเลวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ กะดูแล้วน่าจะถึงสองสามพันชั่งได้ ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว บนใบหน้าของทุกคนมีแต่รอยยิ้มที่ไม่ยอมหุบ

"ได้เวลาพอดีเลย! กะดูแล้วที่บ้านน่าจะทำมื้อเที่ยงเสร็จหมดแล้ว ถึงเวลาต้องกลับแล้วล่ะ!"

หลินสุ่ยเกินมองดูพระอาทิตย์ที่ลอยโด่ง เวลาไม่เช้าแล้วจริงๆ ในที่สุดเขาก็เตรียมขับเรือกลับด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ว้าว! วันนี้ออกทะเลจับปลาสะใจจริงๆ! ทอดแหได้ของขึ้นมาเป็นกอบเป็นกำมันสะใจสุดๆ ไปเลย!"