บทที่ 281 การดองแมงกะพรุนน่ะ คนริมทะเลอย่างเราทำเป็นทุกคนแหละ!

ฮั่นหนิวขับเรือใบ ไม่นานก็เข้าใกล้บริเวณที่มีแมงกะพรุน มีแมงกะพรุนตัวหนึ่งอยู่ใกล้กับกราบเรือ ตำแหน่งนี้เหมาะแก่การงมมาก หลินสุ่ยเกินหยิบสวิงตาข่ายด้ามยาวอันใหญ่บนเรือมา สวิงตาข่ายอันนี้ใหญ่มาก เอามาใช้งมแมงกะพรุนได้สบายๆ

"เสี่ยวอัน เดี๋ยวเธอช่วยพี่ดึงหน่อยนะ ตอนงมขึ้นมาใหม่ๆ ทั้งน้ำทั้งเนื้อรวมกันมันหนักเอาเรื่องเลยนะ!"

"โอเค! ได้เลยครับ!"

โจวอันยืนอยู่ข้างหลินสุ่ยเกิน คอยจ้องดูอย่างตั้งใจว่าเขางมแมงกะพรุนยังไง หลินสุ่ยเกินยืนอยู่ริมกราบเรือ สายตาจดจ้องไปที่แมงกะพรุนสีขาวตัวนั้น แมงกะพรุนลอยขึ้นลงตามระลอกคลื่น จังหวะที่มันลอยขึ้นมา หลินสุ่ยเกินก็กะจังหวะอย่างแม่นยำ แล้วยื่นสวิงตาข่ายออกไปช้อนทันที แมงกะพรุนสีขาวตัวใหญ่เข้าไปอยู่ในสวิงตาข่ายอย่างพอดิบพอดี หลินสุ่ยเกินดึงสวิงตาข่ายขึ้นมาบนเรือ โจวอันเข้าไปช่วยดึงด้วย ทั้งสองคนงมแมงกะพรุนขึ้นมาบนเรือได้สำเร็จ แมงกะพรุนตัวนี้หนักประมาณสามสิบชั่งได้ ตอนที่เพิ่งงมขึ้นมา ทั้งน้ำทั้งเนื้อรวมกันหนักอึ้งเลยทีเดียว ตอนนี้แมงกะพรุนตัวนี้นอนแผ่อยู่บนดาดฟ้าเรือ ดูตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม โจวอันย่อตัวลงข้างๆ มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในชาติที่แล้วเขาเคยกินแต่แมงกะพรุนที่ซื้อมาจากตลาด ซึ่งเป็นแบบที่หั่นเป็นชิ้นๆ มาเรียบร้อยแล้ว ส่วนแมงกะพรุนสดๆ ที่เพิ่งงมขึ้นมาแบบนี้ เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก ส่วนบนของแมงกะพรุนตัวนี้ ดูคล้ายกับหมวกเห็ดขนาดยักษ์ ส่วนล่างเป็นเส้นๆ ห้อยลงมาเหมือนเครื่องประดับ สีโดยรวมเป็นสีขาว ดูใสแจ๋วเป็นประกาย เนื้อสัมผัสคล้ายกับเจลลี่มากๆ

ขณะที่โจวอันกำลังดูอย่างตื่นเต้น หลินสุ่ยเกินที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเอ่ยเตือน