บทที่ 282 น้ำลดครั้งใหญ่ไปจับปูซัวจื่อเซี่ย! ทำซอสปูหมัก!

หลิวเสี่ยวเป้ยมองดูชิ้นแมงกะพรุนในกระสอบ แล้วพูดกับเขาว่า "แมงกะพรุนนี่จัดการง่าย หลักๆ คือต้องแช่น้ำ เพื่อแช่เอาพิษของมันออกให้หมด! เดี๋ยวเอาแมงกะพรุนพวกนี้มาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วแช่ในน้ำเปล่า พอแช่ได้ที่ก็เติมน้ำเกลือลงไปแช่ต่อ แช่ทิ้งไว้สักสองวันก็ใช้ได้แล้วล่ะ!"

การจัดการแมงกะพรุนพวกนี้ไม่มีวิธีอื่น หลักๆ ก็คือต้องใช้น้ำแช่ อันดับแรกคือแช่ในน้ำเปล่า ทุกๆ หนึ่งถึงสองชั่วโมงก็ต้องเปลี่ยนน้ำครั้งหนึ่ง ไอ้เจ้านี่ค่อนข้างกินเวลา ต้องแช่ทิ้งไว้เกือบสองวันเต็มๆ ถึงจะใช้ได้ หลังจากแช่น้ำเปล่าเสร็จ ก็ค่อยใช้น้ำเกลือแช่ต่อ แช่ในน้ำเกลืออีกสักหนึ่งถึงสองวันก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

โจวอันหลังจากเข้าใจวิธีจัดการแมงกะพรุนแล้ว ก็เริ่มลงมือวุ่นวายทันที นำแมงกะพรุนทั้งหมดมาหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่าๆ กัน แล้วนำไปแช่ลงในถังใบใหญ่ แดดตอนบ่ายร้อนจัด โจวอันจึงไม่ออกจากบ้าน เขาอยู่เล่นกับพวกปัญญาชนหญิงที่บ้านของพี่เสี่ยวเป้ย พวกปัญญาชนหญิงกำลังนำกุ้งแห้งและหอยแมลงภู่แห้งยัดใส่ลงในถุง

หวังเยว่เยว่ถอนหายใจยาว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจและเสียดาย "เฮ้อ! เวลานี่มันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ! ได้วันลามาแค่สิบวัน พรุ่งนี้บ่ายก็ต้องกลับแล้ว คิดแล้วก็เศร้าใจจริงๆ!"

วันลาที่ได้มามันสั้นเกินไปจริงๆ แถมพวกปัญญาชนหญิงยังต้องเสียเวลาเดินทางไปกลับอีกสองสามวัน พูดตามตรงมาครั้งนี้ยังเที่ยวไม่จุใจเลย แต่ก็ไม่มีทางเลือก ท้ายที่สุดก็เป็นปัญญาชนหญิงที่ลงมาทำงานในชนบท ยังมีภารกิจการผลิตติดตัวอยู่