บทที่ 289 หอยลิ้นไซซี? ทำไมหอยนี่ถึงชื่อนี้ล่ะ?

หลังจากโจวอันมาถึงตลาดมืดแห่งเดิมที่เคยมาคราวก่อน ก็พบว่ายังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย มีคนมาขายของเยอะแยะไปหมด โจวอันหยิบเศษผ้าขี้ริ้วขึ้นมาผืนหนึ่ง แล้วนำมาโพกปิดบังใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด พอคิดว่าครั้งนี้จะได้เห็นของดีๆ ในตลาดมืดเพื่อเปิดหูเปิดตาอีก เขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ครั้งนี้โจวอันไม่ได้รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินเข้าไปในตลาดมืดด้วยจังหวะสบายๆ เขาตั้งใจจะเดินดูไปทีละแผงๆ อย่างช้าๆ ต่อให้มีคนมาจับจริงๆ โจวอันก็สามารถอาศัยจังหวะชุลมุนหลบเข้าไปในมิติได้ เรื่องความปลอดภัยนั้นไม่ต้องเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย โจวอันที่เดินเล่นอย่างสบายใจเฉิบดูแปลกแยกจากคนอื่นๆ เขาไม่เหมือนคนมาเดินตลาดมืด แต่เหมือนมาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตเสียมากกว่า

หลังจากเข้ามาในตลาดมืด โจวอันก็มองไปที่แผงแรกก่อนเลย แผงแรกเป็นแผงขายหอย พอเห็นว่ามีคนเอาหอยมาขายในตลาดมืด โจวอันก็รู้สึกแปลกใจมาก ถ้าเห็นคนขายหอยในสถานที่ปกติทั่วไป โจวอันคงรู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ที่นี่คือตลาดมืดนะ! หอยพวกนี้มันจะมีราคาค่างวดสักเท่าไหร่กันเชียว? ถึงขั้นต้องเอามาขายในตลาดมืดเลยเหรอ?

ยอมเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงในตลาดมืด เพียงเพื่อมาขายหอยพวกนี้น่ะเหรอ? ในตลาดมืดแบบนี้มันต้องขายของแพงๆ ไม่ใช่เหรอ? ไม่อย่างนั้นจะคุ้มค่ากับการยอมเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ! โจวอันรู้สึกว่าคุณน้าเจ้าของแผงคนนี้ สมองต้องมีปัญหาแน่ๆ นี่มันเหมือนกับประโยคในอีกหลายสิบปีให้หลังที่ว่า ยอมเสี่ยงตายขายของผิดกฎหมาย แต่ได้กำไรเท่าขายผักกาดขาวชัดๆ...

ก่อนหน้านี้โจวอันเคยเห็นสหกรณ์การเกษตรมีหอยตลับขาย หอยตลับนี่มันไม่มีราคาจริงๆ นะ หอยตลับชั่งหนึ่งราคาแค่ไม่กี่เฟิน มันถูกจนไม่รู้จะถูกยังไงแล้ว หอยตลับที่ขายในสหกรณ์การเกษตร ก็มีแค่พวกคนงานที่ทำงานในโรงงานในเมืองเท่านั้นแหละที่นานๆ ทีจะซื้อไปกินบ้าง ชาวประมงที่อาศัยอยู่ริมทะเลจริงๆ ไม่มีทางซื้อหอยตลับในสหกรณ์การเกษตรเด็ดขาด ท้ายที่สุดแล้วถ้าใครอยากจะกินไอ้เจ้านี่ ก็แค่รอให้น้ำลดแล้วถือพลั่วไปขุดๆ เขี่ยๆ ตามหาดทรายก็พอแล้ว วุ่นวายอยู่แป๊บเดียว ก็หาหอยตลับได้ตั้งหลายชั่งแล้ว สำหรับคนในหมู่บ้านชาวประมงแล้ว ใครที่ยอมเสียเงินซื้อไอ้เจ้านี่ล่ะก็ รับรองว่าต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ...