บทที่ 294 ความเร็วในการตกปลานี่มันจะไวเกินไปแล้ว!

เหล่านักตกปลาในยุคนี้ไม่ได้มีความสุขเหมือนในอีกหลายสิบปีให้หลัง ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า เหยื่อที่จำเป็นสำหรับการตกปลาสามารถหาซื้อได้ทั้งทางออนไลน์และตามร้านค้าทั่วไป เหยื่อที่ซื้อมาจะมีกลิ่นคาวรุนแรง มีประสิทธิภาพในการล่อปลาได้ดีเยี่ยม มีทั้งเหยื่อสำหรับอ่อยและเหยื่อสำหรับเกี่ยวเบ็ด แต่ในยุคสมัยนี้ ตามท้องตลาดไม่มีเหยื่อตกปลาเฉพาะทางวางขายเลย

ชาวประมงริมทะเลหากต้องการตกปลา โดยทั่วไปก็จะใช้ปลาเล็กปลาน้อยหรือกุ้งฝอย หรือไม่ก็ใช้ไห่จีจื่อ หรือเจ้านั่นที่หาได้ตามริมทะเลคราวก่อนที่เรียกว่าหนอนช้อนทะเล ทว่าโจวอันไม่อยากใช้หนอนช้อนทะเลหรือกุ้งปลาพวกนั้นมาตก ของพวกนั้นกลิ่นคาวไม่แรงพอ และไม่มีบัฟเสริมพลังจากระบบด้วย หลังจากโจวอันเกี่ยวเหยื่อเสร็จเรียบร้อย เขาก็เตรียมตัวเริ่มเหวี่ยงเหยื่อทันที

เขาใช้แผนที่จิตสำนึกสำรวจดูแล้ว พบว่าฝูงปลาแถวนี้มีเยอะมาก ดังนั้นตอนที่เหวี่ยงเบ็ด เขาจึงไม่ได้เหวี่ยงไปไกลนัก แค่โยนลงไปแถวๆ นี้เอง เขาจำได้ว่าตอนตกปลาในชาติที่แล้ว มีนักตกปลาหลายคนเวลาเหวี่ยงเบ็ดนี่ท่าทางจะดูอลังการมาก ตอนเหวี่ยงเบ็ดร่างกายจะเอนไปข้างหลังสุดตัว ดูไม่เหมือนการเหวี่ยงเบ็ดแต่เหมือนการขว้างลูกทุ่มน้ำหนักเสียมากกว่า ออกแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเหวี่ยงเหยื่อไปไกลลิบจนแทบจะมองไม่เห็น

โจวอันในตอนนั้นเห็นท่าทางของพวกเขาแล้วรู้สึกว่าไม่ได้มาตกปลา แต่เหมือนจะมาตกโลกเสียมากกว่า ในเขตน่านน้ำลึกที่ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องเหวี่ยงเบ็ดเลย แค่โยนเหยื่อลงไปใกล้ๆ ปลาก็มากินแล้ว โจวอันเพิ่งจะหย่อนเหยื่อลงไป ยังไม่ทันถึง 5 วินาที ก็สัมผัสได้ว่ามีปลามาตอดเบ็ดแล้ว แรงดึงส่งผ่านมายังคันเบ็ด เห็นได้ชัดว่ามีปลาติดเบ็ดเข้าแล้ว ปลาที่ติดเบ็ดเริ่มว่ายหนีไปทั่วทะเล เส้นเบ็ดถูกปล่อยออกไปดังครูดคราด

ความเร็วในการได้ปลาของโจวอันนั้นไวเกินไปจริงๆ หลินสุ่ยเกินเพิ่งจะทอดแหลงไป ทางฝั่งเขาก็มีแรงสั่นสะเทือนเสียแล้ว หลังจากทอดแหลงไปชั่วคราวก็ยังไม่มีอะไรทำ พวกเขาจึงพากันเดินมาล้อมวงดูสถานการณ์การตกปลาของโจวอัน