บทที่ 295 ความรู้สึกตอนตกปลาใหญ่ได้นี่มันสะใจสุดๆ ไปเลย!

โจวอันเหวี่ยงปลาตัวนี้ลงไปในน้ำทะเล คราวนี้ความเร็วในการได้ปลาไม่ไวเหมือนเก่าแล้ว คันเบ็ดมีการตอดเบาๆ แต่โจวอันรู้ดีว่ายังไม่มีปลามาฮุบเบ็ด มีปลาบางตัวว่ายวนเวียนอยู่รอบเหยื่อ พวกมันอยากกินแต่ไม่มีปัญญา เพราะปากไม่กว้างพอที่จะงับลงไปได้ โจวอันนั่งรอแบบนั้นรอแล้วรอเล่า รอไปเกือบ 20 นาที

พวกพี่สุ่ยเกินดึงแหจับปลาขึ้นมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งยองๆ คัดแยกกุ้งปลาอยู่บนดาดฟ้าเรือ โจวอันเริ่มรอจนเกือบจะหมดความอดทน การนั่งรอเฉยๆ แบบนี้มันชวนให้ใจร้อนจริงๆ เขาเริ่มสงสัยว่าในน่านน้ำลึกแห่งนี้ จะสามารถตกปลาใหญ่ได้จริงๆ หรือเปล่า? แล้ววิธีเอาเหยื่อยัดไส้ปลาหวงฮวามาตกปลานี่มันถูกต้องไหม? มีโอกาสที่ปลาจะกินเบ็ดจริงหรือเปล่า?

ฮั่นหนิวเห็นโจวอันเริ่มรอจนเบื่อ จึงเสนอขึ้นว่า "เสี่ยวอัน หรือว่าจะลองเปลี่ยนเหยื่อดูดีไหม ปลาตัวนั้นมันใหญ่เกินไป กะดูแล้วคงไม่มีปลาใหญ่มากินหรอก! กลับไปใช้เหยื่อเดิมของนายนั่นแหละ ตกปลาตัวเล็กหน่อยก็ช่างมัน เน้นทำเล่นสนุกๆ ไง!"

พอฮั่นหนิวพูดจบ โจวอันก็เริ่มลังเลขึ้นมาบ้าง ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีแรงดึงมหาศาลส่งผ่านมาทางคันเบ็ด แรงดึงนี้รุนแรงสุดขีด ทันทีที่สัมผัสได้ถึงแรงดึง โจวอันก็รีบกำคันเบ็ดไว้แน่น แรงปะทะในชั่วพริบตานั้นรุนแรงมากจริงๆ โจวอันถูกฉุดจนเซถลาไปข้างหน้า

"เหวอ! เสี่ยวอัน!"