บทที่ 302 แม่เจ้าโว้ย ไอ้เจ้านี่มันอ้วนเกินไปแล้ว!

โจวอันสะดุ้งโหยง พอหันไปมองแมวน้ำตัวนั้นอีกที หัวของมันก็เอียงพับไปด้านหนึ่ง รยางค์ทั้งสี่กระตุกอยู่สองสามครั้ง แล้วก็แน่นิ่งไปทันที

"เรียบร้อย"

หลินสุ่ยเกินโยนท่อนไม้ทิ้งไปข้างๆ แล้วปาดเหงื่อพลางพูดว่า "คราวนี้หนังก็ไม่เสีย แถมยังทำให้มันสงบลงได้สนิท"

โจวอันขยับเข้าไปชะโงกดู พบว่าไม่ใช่แค่สลบ แต่คือตายสนิทไปแล้ว พละกำลังของพี่สุ่ยเกินนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยจริงๆ ฮั่นหนิวย่อตัวลงไปใช้นิ้วจิ้มๆ ที่ตัวแมวน้ำ

"รีบถลกหนังเถอะ ฉันอยากจะเห็นจะแย่อยู่แล้วว่าหนังที่ถลกออกมาแล้วมันจะเป็นยังไง!"