บทที่ 303 อำพันทะเล? นึกว่าเป็นขี้เสียอีก!

"บนโขดหินนั่นไง!"

โจวอันชี้นิ้วไปยังเงาดำใต้ผิวน้ำที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาเป็นประกาย

"หอยเป๋าฮื้อทั้งนั้นเลย! ขึ้นกันยั้วเยี้ยไปหมด แถมตัวไม่เล็กเลยนะนั่น!"

"อะไรนะ?!"

ดวงตาของหลิวเจี้ยนเบิกโพลงทันที เขาพุ่งพรวดไปที่ริมน้ำแล้วมองตามมือของโจวอัน