บทที่ 304 สวรรค์! พี่ขุดเจอเทียนเอ๋อตั้นเหรอเนี่ย?

อำพันทะเลก้อนนั้นมีราคาค่างวดมหาศาลเลยทีเดียว ได้ยินมาว่าราคาซื้อขายสูงถึงเกือบ 20 ล้านหยวนเลยล่ะ! อำพันทะเลในมือของโจวอันก้อนนี้ไม่ใหญ่นัก กะดูแล้วน่าจะหนักประมาณสองชั่งกว่า ถึงจะไม่ได้เป็นของล้ำค่าก้อนยักษ์ที่มีมูลค่าหลายสิบล้าน

แต่ในอีกหลายสิบปีให้หลัง มันต้องมีมูลค่าถึงหนึ่งแสนหยวนแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย อำพันทะเลในยุคหกศูนย์นี้ คงจะไม่ได้มีราคาสูงลิ่วขนาดนั้น แต่ของสิ่งนี้ก็คงไม่ถูกจนเกินไปนัก

"พี่โจวอัน เมื่อกี้พี่บอกว่าเจ้านี่เรียกว่าอำพันทะเลเหรอครับ? มันแลกเงินได้จริงเหรอ?" หลิวเจี้ยนย่อตัวลงข้างๆ ดวงตาเบิกกว้าง ความรู้สึกแยะๆ ในตอนแรกหายวับไปสิ้น เหลือเพียงความคาดหวังเต็มเปี่ยมขณะจ้องมองของในมือโจวอัน

โจวอันยัดอำพันทะเลใส่มือเขาพลางยิ้มตอบ "ก็ใช่น่ะสิ! เจ้านี่เป็นเครื่องหอมล้ำค่า แถมยังเป็นสมุนไพรจีน ช่วยบำรุงเลือดลม เปิดทวาร ขับเสมหะ ที่สหกรณ์การเกษตรต้องมีคนรับซื้อแน่นอน! ก้อนใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยต้องได้สักร้อยหยวนขึ้นไปล่ะ!"

"ร้อยกว่าหยวน?!" เสียงของหลิวเจี้ยนสูงปรี๊ดขึ้นมาทันที มือที่ถืออำพันทะเลอยู่แทบจะหลุดร่วง "คุณพระช่วย! นั่นมันตั้งหนึ่งร้อยหยวนเชียวนะ! มากพอให้พี่สาวผมทำงานในโรงงานตั้งครึ่งปีเลย!" เขาประคองอำพันทะเลราวกับเป็นของล้ำค่า ยิ่งมองก็ยิ่งชอบใจ "พี่โจวอัน พวกเรานี่... ดวงเฮงสุดๆ เลยใช่ไหมครับ?"