บทที่ 313 เกิดมาเพื่อเป็นจ้งทัวโดยแท้!

ชื่อ "เซาโก่ว" หรือหมาดมกลิ่นอาจจะฟังดูบ้านๆ แต่บทบาทของมันสำคัญยิ่งนัก คำว่า "เซา" ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงสุนัขนิสัยไม่ดี แต่มันหมายถึงจมูกของมันที่ไวมาก สามารถดม "กลิ่นสาบ" ที่เหยื่อทิ้งไว้แล้วไล่ล่าตามไปได้ หมูป่าพวกนี้ฉลาดเป็นกรด เวลาเดินป่ามันจะเลือกมุดเฉพาะจุดที่หญ้ารกหรือป่าทึบ แต่ขอแค่ผ่านไป ยังไงมันก็ต้องทิ้งกลิ่นเอาไว้บ้าง ไม่ว่าจะเป็นปัสสาวะที่โคนต้นไม้ หรือขนที่หลุดร่วงตอนรีบวิ่ง สิ่งเหล่านี้ล้วนมีกลิ่นทั้งสิ้น

เจ้าเซาโก่วจะอาศัยกลิ่นพวกนี้แหละ ไล่ตามไปตลอดทางราวกับติดตั้งระบบนำทางไว้ ต่อให้หมูป่าจะแอบซ่อนอยู่ในพุ่มหนามหรือในถ้ำหิน มันก็สามารถดมหาจนเจอ จากนั้นก็จะเห่าแจ้งสัญญาณ เพื่อไม่ให้พรานต้องเดินวนไปวนมาอย่างเสียเที่ยว การค้นหาเหยื่อไม่ใช่งานง่าย ต้องวิ่งไปทั่วเขาทั่วป่า จึงต้องการความอดทนและพละกำลังที่ต่อเนื่องยาวนานเป็นพิเศษ

โจวอันคิดมาถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเจ้าเสี่ยวไป๋ที่หมอบอยู่ตรงประตู เขาพยักหน้าแล้วพึมพำในใจ "เจ้าเสี่ยวไป๋นี่ไม่เหมาะจะเป็นเซาโก่วหรอก แต่มันเกิดมาเพื่อเป็น จ้งทัว โดยแท้!"

สุนัขประเภทจ้งทัวไม่จำเป็นต้องวิ่งไปทั่วเขา แต่ต้องสามารถพึ่งพาได้ในยามคับขัน รอจนกว่าเซาโก่วจะหาหมูป่าเจอ และไคว่ปางไล่ต้อนจนมันเหนื่อยล้าเต็มที คราวนี้ก็ถึงเวลาของจ้งทัวออกโรง จ้งทัวอย่างเสี่ยวไป๋จะพุ่งเข้าไปงับหู ลำคอ หรือขาหลังของหมูป่าอย่างดุดัน งับแล้วไม่มีวันปล่อย ต่อให้หมูป่าจะส่ายหัวเหวี่ยงไปมาหรือวิ่งชนต้นไม้ยังไงมันก็นิ่งสนิท จากนั้นสุนัขตัวอื่นๆ ก็จะรุมล้อมเข้าไปจัดการหมูป่าจนอยู่หมัด

ปัญหาในตอนนี้คือ ในมือเขามีเพียงเสี่ยวไป๋ที่เป็นจ้งทัวชั้นยอด แต่ยังขาดเซาโก่วฝีมือดี มีอยู่ครั้งหนึ่งในป่าลึก ได้ยินเสียงหมูป่าร้องชัดเจนแต่กลับหาตัวไม่เจอ สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้เดรัจฉานตัวนั้นหนีไปได้ ถ้าตอนนั้นมีเซาโก่วอยู่ด้วย คงไม่ต้องมารู้สึกอัดอั้นใจแบบนี้