บทที่ 312 เหมือนกับลูกเสือตัวน้อยในป่าเลย!

โจวอันประคองชามน้ำซุปเนื้อที่เพิ่งต้มเสร็จออกมาจากห้องครัว แล้วยื่นไปที่ข้างปากของเสี่ยวหวง เสี่ยวหวงเริ่มรู้สึกหิวจึงเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม แต่กินไปได้พักหนึ่งมันก็หยุดลง ทันใดนั้น ในรังนอนก็มีเสียงครางเบาๆ อย่างรวดเร็วจากเสี่ยวหวง น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกของการออกแรงเบ่งอย่างชัดเจน พวกน้องๆ ย่อตัวลงข้างๆ ตื่นเต้นจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เสี่ยวหวงหมอบอยู่บนฟางแห้ง ร่างกายหดตัวเป็นจังหวะ ขาหลังถีบพื้นเป็นระยะ ในลำคอส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างอดกลั้น โจวเฉียงกำหมัดแน่น พลางพูดเสียงเบาว่า "พี่ใหญ่ เสี่ยวหวงดูเหมือนจะเริ่มออกแรงเบ่งแล้วครับ!"

โจวอันพยักหน้า สายตาจดจ่อไม่กะพริบ ผ่านไปไม่นาน เสี่ยวหวงก็โก่งตัวขึ้นอย่างแรง ตรงส่วนนั้นของมันมีก้อนเนื้อกลมๆ โผล่ออกมา มันคลอดโดยเอาหัวลงก่อน ซึ่งถือเป็นท่าทางที่ราบรื่นที่สุดในการคลอดลูกสุนัข ก้อนเนื้อนั้นถูกห่อหุ้มด้วยถุงน้ำคร่ำบางๆ มองเห็นร่างเล็กๆ ที่ขดตัวอยู่ข้างในขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงครางยาวหนึ่งครั้ง ก้อนเนื้อที่อาบไปด้วยเมือกก็หลุดออกมาในที่สุด

"คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!" โจวกังอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา จนถูกโจวอันรีบตะปบปากไว้ทันที "เบาๆ หน่อย อย่าทำให้เสี่ยวหวงตกใจ"

เสี่ยวหวงหอบหายใจแรง ยังไม่ทันได้พักหายใจมันก็รีบหันกลับไปทันที ใช้ลิ้นอุ่นๆ เลียถุงน้ำคร่ำชั้นนั้นอย่างระมัดระวัง ท่าทางของมันทั้งเบาและรวดเร็ว ไม่นานก็เลียจนถุงน้ำคร่ำแตก เผยให้เห็นลูกสุนัขตัวน้อยที่เปียกโชกอยู่ข้างใน โจวอันถึงได้เห็นชัดๆ ว่าลูกสุนัขยังหลับตาอยู่ ตัวเปียกปอนไปหมด ขาเล็กๆ ยังถีบไปมาตามสัญชาตญาณ