บทที่ 311 ดูท่าทางจะคลอดแล้ว!

ในกล่องมีรังผึ้งเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบสิบกว่าแผ่น แต่ละแผ่นอัดแน่นไปด้วยน้ำผึ้งสีเหลืองทอง รังผึ้งแต่ละแผ่นมีน้ำหนักอึ้งและทอประกายราวกับอัญมณีอำพัน ความเหนียวข้นของมันทำให้เห็นลวดลายการไหลอย่างช้าๆ สีของมันเข้มกว่าน้ำผึ้งที่เคยเก็บคราวที่แล้ว ดูเย้ายวนใจเป็นพิเศษ

"เพิ่งไม่ได้เก็บแค่สี่สิบกว่าวัน สะสมได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ! ผึ้งพวกนี้ขยันกันเกินไปแล้ว!"

โจวอันดีใจจนเนื้อเต้น เขาหยิบมีดตัดรังผึ้งแบบพิเศษออกมาจากตะกร้าหวาย มีดเล่มนี้บางและมีความโค้ง เป็นของที่เขาตั้งใจสั่งทำขึ้นมาโดยเฉพาะ เขาขยับอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงผึ้งที่เกาะอยู่บนรัง แล้วใช้มีดแนบไปกับโคนรังผึ้งก่อนจะเฉือนเบาๆ รังผึ้งชิ้นใหญ่ขนาดเท่าอ่างล้างหน้าหลุดร่วงลงมา น้ำผึ้งสีทองหยดติ๋งๆ ลงตามขอบรัง กลิ่นหอมหวานเข้มข้นอบอวลไปทั่วบริเวณทันที

เสี่ยวไป๋ได้กลิ่นนั้นเข้าก็อดใจไม่ไหว จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย โจวอันหันกลับไปมองเสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่หน้าถ้ำ แล้วยิ้มผ่านหน้ากากป้องกัน

"ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวออกไปจะแบ่งชิ้นที่หวานที่สุดให้ชิม!"