บทที่ 310 แม่เจ้าโว้ย น้ำผึ้งนี่เยอะจริงๆ!

"สุนัขสองตัวนี้รักกันมากเลยล่ะ ขนาดกินข้าวก็ยังต้องกินด้วยกัน ย่าเห็นว่าพวกมันถูกชะตากัน ก็เลยเลี้ยงไว้พร้อมกันเลย!"

โจวเฉียงกอดคอเสี่ยวไป๋พลางลูบหลังสุนัขสีเหลืองด้วยความเอ็นดู "งั้นให้มันกลับบ้านไปกับพวกเราได้ไหมครับ? เสี่ยวไป๋จะแยกกับเมียไม่ได้นะ!"

โจวอันมองดูสุนัขสองตัวที่นัวเนียกันไม่ห่าง แล้วหันไปมองคุณย่าเจิ้ง คุณย่าเจิ้งยิ้มพลางโบกมือแล้วพูดว่า "เอาไปเถอะจ้ะ ให้พวกมันอยู่ด้วยกันจะได้มีเพื่อน! ย่าเองก็แก่แล้วไม่ต้องให้มันเฝ้าบ้านหรอก พวกหนูรับกลับไปน่ะดีแล้ว วันหน้าบ้านจะได้ยิ่งครึกครื้นขึ้นไปอีก!"

เสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะรู้ว่าจะได้กลับบ้าน มันวิ่งวนรอบเท้าโจวอันด้วยความตื่นเต้น ส่วนสุนัขสีเหลืองก็เดินตามเสี่ยวไป๋ไปติดๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไว้วางใจ ในใจโจวอันรู้สึกอบอุ่นมาก ไม่ใช่แค่ได้รับเสี่ยวไป๋กลับมา แต่ยังได้ "สมาชิกในครอบครัว" เพิ่มมาอีกหนึ่งโดยไม่คาดฝัน

"ขอบคุณมากครับคุณย่าเจิ้ง วันหลังผมจะเอาอาหารทะเลมาฝากนะครับ!"