บทที่ 309 เสี่ยวไป๋มีเมียแล้วเหรอเนี่ย?!

เช้าวันนี้น่าเศร้าใจนัก หลิวเสี่ยวเป้ยปาดน้ำตาไปพลาง จัดแจงเก็บของใส่กระเป๋าให้พวกเขาไปพลาง

"เฮ้อ! พวกเธอไปกันหมดแบบนี้ บ้านก็คงไม่ครึกครื้นเหมือนเดิมแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เอาหอยแมลงภู่แห้งกับปลาหมึกแห้งพวกนี้ติดตัวไปเยอะๆ หน่อยนะ ถ้าไม่พอกินเดี๋ยวพี่จะส่งพัสดุตามไปให้!"

พอต้องลาจากกัน พวกน้องๆ ต่างก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์มาก เสี่ยวลิ่ว โจวเหอ ยืนอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นพูดอย่างจริงจังว่า "พี่เสี่ยวเป้ย พวกเราต้องกลับมาหาพี่อีกแน่นอนครับ!"

หลิวเสี่ยวเป้ยย่อตัวลง ช่วยจัดทรงผมหน้าม้าที่ยุ่งเหยิงให้เขา "จ้ะ! พี่จะรอพวกเธออยู่ที่บ้านนะ ถึงเวลาจะทำซาลาเปาไส้ผักทะเลที่พวกเธอชอบที่สุดให้กินกันให้หนำใจเลย!"

หลิวเจี้ยนที่อยู่ข้างๆ ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ ช่วงเวลานี้เขาเล่นสนุกกับโจวอันและพวกน้องๆ มาตลอด จนกลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปนานแล้ว พอรู้ว่าเพื่อนรักกำลังจะจากไป เขาก็รู้สึกเศร้าใจมาก โจวกังตบหลังมือเขาเบาๆ พลางฉีกยิ้มกว้างอย่างคนเปิดเผย "พี่เสี่ยวเจี้ยนไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ ปีหน้าปิดเทอมฤดูร้อนพี่ไปหาพวกเราที่เขาฉางไป๋ซานสิ เดี๋ยวผมจะพาพี่ไปล้วงรังนกกับงมปลาไหลที่นั่น รับรองว่าสนุกกว่าจับสัตว์ทะเลริมหาดตั้งเยอะ!"