บทที่ 308 ถึงเวลาต้องกลับเขาฉางไป๋ซานแล้ว!

เขาปรับเปลี่ยนท่าทางตามแรงกระชากของปลาไปทางซ้ายและขวา ปลาพุ่งไปทางซ้าย เขาก็ดึงรั้งไปทางขวา ปลาดำดิ่งลงด้านล่าง เขาก็ค่อยๆ สาวสายเบ็ดกลับมา การยื้อยุดฉุดกระชากนี้กินเวลานานถึงยี่สิบนาที ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แผดเผาจนแผ่นหลังร้อนผ่าว โจวอันปวดแขนจนแทบจะยกไม่ขึ้น แต่เจ้าตัวที่อยู่ใต้น้ำกลับไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรงเลยแม้แต่น้อย

"นี่มันปลาอะไรกันแน่? ทำไมมันดิ้นเก่งขนาดนี้?" หลิวเจี้ยนย่อตัวอยู่ริมกราบเรือ จ้องมองผิวน้ำพลางเดาะลิ้น "พยศยิ่งกว่าลาเสียอีก!"

โจวอันหอบหายใจแรง ข้อมือสั่นสะท้านจากแรงสั่นของคันเบ็ด แต่ในใจกลับแจ่มใสยิ่งนัก ตั้งแต่วินาทีที่คันเบ็ดโค้งงอ การแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็เด้งขึ้นมาทันที 【 ตรวจพบสิ่งมีชีวิตเป้าหมาย : ปลาทูน่าครีบน้ำเงิน 】

ตอนที่โจวอันเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมชาติที่แล้ว เขาเคยเห็นปลาชนิดนี้ในครัวหลังร้าน ปลาชนิดนี้มักจะถูกนำไปทำเป็นซาชิมิ และมีราคาแพงมหาศาล ซาชิมิส่วนท้องของปลาทูน่าจานเล็กๆ สามารถขายได้ราคาหลายร้อยหยวน ตอนนั้นเขาทำได้เพียงยืนมองแขกรับประทานอยู่ไกลๆ นึกไม่ถึงเลยว่าชาตินี้ในน่านน้ำเกาะร้าง เขาจะสามารถตกมันได้ด้วยตัวเอง!

"ยื้อไว้อีกหน่อย ยังไงมันก็ต้องมีจังหวะหมดแรงบ้างแหละ!" โจวอันกัดฟันปรับลมหายใจ มองดูสายเบ็ดที่ค่อยๆ ถูกสาวกลับมาได้ครึ่งเมตร แต่ในวินาทีต่อมาก็ถูกกระชากออกไปอีกเมตรกว่า แรงระเบิดของปลาตัวนี้มันเหลือเชื่อจริงๆ มิน่าล่ะปลาทูน่าครีบน้ำเงินถึงได้ถูกเรียกว่าจอมพลังแห่งท้องทะเล ความเร็วในการว่ายน้ำของมันสามารถสูงถึง 60-80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แถมยังมีความอดทนเป็นเลิศ โจวอันจึงเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับการทำสงครามยืดเยื้อไว้แล้ว