บทที่ 307 ยอดไปเลย กุ้งผีเยอะขนาดนี้เชียว!

หลินสุ่ยเกินผู้มีประสบการณ์โชกโชนหัวเราะพลางอธิบายว่า "เรื่องนี้นายไม่รู้ล่ะสิ? เกาะร้างแห่งนี้ล้อมรอบด้วยทะเลทิศทางลมมันแรงมาก! ยุงตัวเล็กแค่นั้นทนแรงลมไม่ไหวหรอก ลมพัดมาทีก็บินไม่นิ่งแล้ว อย่าว่าแต่จะมางับคนเลย!"

ช่วงครึ่งหลังของคืน โจวอันกำลังนอนหลับเคลิ้มอย่างสนิท จู่ๆ ก็รู้สึกคันๆ เย็นๆ บนใบหน้า เหมือนมีอะไรบางอย่างมาถูไถไปมา "อืม..." เขาเดาะลิ้นเบาๆ ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่นนึกว่าหลิวเจี้ยนที่นอนอยู่ข้างๆ นอนดิ้น เขาเอื้อมมือขึ้นไปลูบ แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกลื่นๆ ชื้นๆ และเย็นเยียบ แถมเจ้าสิ่งนั้นยังขยับได้ด้วย "คุณพระช่วย!" ขนทั่วร่างของโจวอันลุกซู่ขึ้นมาทันที เขาร้องอุทานเสียงหลงพลางเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง เสียงร้องอุทานนี้ดังบาดหูท่ามกลางความเงียบสงัดของเกาะร้างยามค่ำคืน ทำเอาคนอื่นๆ สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

หลินสุ่ยเกินคว้าท่อนไม้หนาที่พกไว้ป้องกันตัวขึ้นมา อาศัยแสงจันทร์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไร? มีสัตว์ป่าเหรอ?" หลิวเจี้ยนและฮั่นหนิวก็ลุกพรวดขึ้นมาเช่นกัน ใบหน้าของพวกเขายังเต็มไปด้วยความงุนงงของคนที่ยังไม่ตื่นดี แต่แววตานั้นแฝงไปด้วยความกังวล เกาะร้างห่างไกลผู้คนแบบนี้ แถมยังมืดมิดไปหมด ใครโดนทำให้ตกใจแบบนี้เข้าก็ต้องใจสั่นกันทั้งนั้น

โจวอันรีบล้วงไฟฉายเหล็กออกมาจากอกเสื้อแล้วกดเปิดไฟดังคลิก เมื่อลำแสงตกกระทบลงบนจุดที่เขานอนเมื่อครู่ เขาก็ชะงักไปทันที กุ้งเสี่ยวไช่ตัวโตขนาดเท่าฝ่ามือ กำลังแบกเปลือกหอยสังข์ทรงเกลียวคลานอยู่บนพื้นทรายอย่างเชื่องช้า "เฮ้อ..." โจวอันตบหน้าอกพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความหวาดกลัวในชั่วพริบตาเมื่อครู่สลายไป กลายเป็นความรู้สึกขำไม่ออกเข้ามาแทน "ไม่มีอะไรครับ ไม่มีอะไร แค่ตกใจไปเอง! เจ้าตัวนี้มันคลานขึ้นมาบนหน้าผม ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อหมดเลย"

หลินสุ่ยเกินถือไม้เดินเข้ามาดู พอเห็นหน้าตาของเจ้าตัวนั้นชัดๆ ก็คลายพละกำลังลงพลางบ่นพึมพำว่า "ปัดโธ่ ฉันก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็แค่พวกเซียไกว้นี่เอง!”