บทที่ 315 อะไรนะ? ท้องแล้วไม่ต้องทำงานหรือไง?

พวกเขานึกว่าตัวเองมาเช้าแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าพวกพี่สาวปัญญาชนจะลงไร่กันไปก่อนหน้านี้เสียอีก โจวฝูจูงมือน้องชายหันหลังกลับ เดินไปตามทางคันนา เดินไปได้ไม่ไกล ก็มองเห็นไร่ข้าวโพดกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ต้นข้าวโพดสีเขียวอมเหลืองโยกคลอนตามแรงลม มองดูไกลๆ เหมือนกำแพงหนาทึบที่ลมพัดผ่านไม่ได้ ข้างในนั้นมีเสียง "แครก แครก" ของการหักฝักข้าวโพดดังออกมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกกันของผู้คน

โจวฝูหรี่ตามองเข้าไปข้างใน ไม่นานก็เห็นพี่หลัวอี้ เธอถักผมเปียคู่ สวมชุดเก่าสำหรับทำงาน ยืนอยู่ตรงร่องข้าวโพดร่องหนึ่ง ท่าทางการทำงานคล่องแคล่วว่องไวนัก มือซ้ายและขวากำฝักข้าวโพดที่อวบอิ่มไว้ข้างละฝัก แค่บิดข้อมือทีเดียวก็หักออกมาได้ แล้วโยนใส่ตะกร้าบนหลังอย่างรวดเร็ว พวกพี่สาวที่มาจากในเมืองเหล่านี้ ตอนลงมาชนบทใหม่ๆ แม้แต่จอบยังถือไม่มั่น หักข้าวโพดจนนิ้วพองเลือดซิบ มาตอนนี้กลับฝึกฝนจนคล่องแคล่วเหมือนคนในหมู่บ้าน เห็นแล้วก็น่าเห็นใจอยู่บ้าง

โจวฝูและโจวกังสองพี่น้อง ในตอนนี้รู้สึกขอบคุณพี่ใหญ่ของตนเป็นพิเศษ หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่เข้าป่าล่าสัตว์ตลอดทั้งปี เอาหนังสัตว์ไปแลกเงิน เอาเนื้อสัตว์มาจุนเจือครอบครัวจนประคับประคองบ้านนี้ขึ้นมาได้ พวกเขาสามพี่น้องจะมีโอกาสสะพายกระเป๋าไปเรียนหนังสือได้อย่างไร? กะดูแล้วคงต้องตามพวกพี่สาวปัญญาชนลงไร่มาปั่นแต้มแรงงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแบบนี้แน่นอน

"ดูนั่นสิ พี่เยว่เยว่!" โจวกังจู่ๆ ก็ชี้นิ้วไปทางที่อยู่ไม่ไกลนักแล้วตะโกนขึ้น

โจวฝูมองตามทิศทางที่น้องชี้ไป หวังเยว่เยว่กำลังสะพายกระสอบป่านที่มีข้าวโพดอยู่ครึ่งหนึ่ง เดินอยู่บนคันนา ฝักข้าวโพดในกระสอบหนักอึ้งกดทับอยู่บนบ่าของเธอ สายสะพายเส้นเล็กๆ รัดแน่นจนเห็นรอย ทุกก้าวที่เธอเดินต้องหยุดพักครู่หนึ่ง ปอยผมตรงหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แนบติดกับแก้มที่แดงก่ำ