บทที่ 316 ทะเลาะกันพอหรือยัง?!

แต่ถึงกระนั้น งานที่ควรทำก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย เธอถูกลากให้ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อลงไร่ เฉิงเอ้อร์ยากัดฟันกรอดพลางเถียงกลับ "งานไหนที่ฉันทำไหวฉันก็ทำไม่ใช่เหรอ? หักข้าวโพดฉันก็ไม่ได้อู้นะ! จะพักหายใจสักห้านาทีไม่ได้หรือไง?"

หวังคุ่ยเฟินถูกสวนจนจุกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าเถียงคอเป็นเอ็น "ห้านาทีเหรอ? ฉันเห็นแกยืนอู้อยู่นี่จะครึ่งชั่วโมงแล้ว! เมื่อกี้มีคนคุยกันบนคันนา หูแกนี่ชูชันไปถึงสวรรค์เลยนะ! ฉันว่าแกไม่ได้เหนื่อยหรอก แต่ใจแกน่ะมัวแต่ไปพะวงถึงชีวิตดีๆ ของบ้านคนอื่นเขาน่ะสิ!"

คำพูดนี้แทงใจดำเฉิงเอ้อร์ยาเข้าอย่างจัง เธอหน้าซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ "ฉันไปพะวงถึงใคร? ฉันก็แค่เหนื่อยเลยพัก! ส่วนแกน่ะเอาแต่เร่งให้ฉันทำงาน แล้วลูกชายแกอย่างโจวหู่ล่ะ? เขาน่ะแบกจอบหนีไปหาความสบาย ทิ้งให้คนท้องอย่างฉันมาทำงานงกๆ อยู่ที่นี่ แกน่ะมันใจคอทำด้วยอะไร?"

"แกพูดจาเหลวไหลอะไร! เสี่ยวหู่เขาเป็นผู้ชาย เขาไปทำงานหนัก! แกเป็นผู้หญิงมาหักข้าวโพดในไร่แค่นี้เรียกงานหนักเหรอ? เก่งนักก็ลองไปแบกกระสอบป่าน ไปหาบขี้ดูไหมล่ะ? ที่ไม่จัดงานพวกนั้นให้แก ก็ถือว่าดูแลแกมากพอแล้ว!"

คำพูดนี้ไม่ได้ผิดนัก ในชนบทช่วงยุคหกศูนย์ หญิงตั้งท้องแทบไม่มีสิทธิพิเศษอะไรเลย ในกองพลมีกฎระเบียบอยู่จริงว่าจะไม่จัดงานหนักประเภทแบกกระสอบหรือหาบอุจจาระให้คนท้อง แต่ตราบใดที่เป็นงานเบาที่พอทำได้ ก็ไม่มีข้อยกเว้น ใครที่คิดจะอู้งานเพราะอ้างว่าท้อง รับรองว่าจะต้องถูกนินทาลับหลังว่าสำอาง และไม่อยากปั่นแต้มแรงงานเลี้ยงลูก จะมีก็แต่ช่วงหนึ่งหรือสองเดือนก่อนคลอดเท่านั้น ถึงจะถูกย้ายไปอยู่ "กลุ่มงานเบา" ไม่ว่าจะเป็นการเฝ้าเด็กที่หน้าหมู่บ้าน หรือการเฝ้าตาชั่งธัญพืชในโกดัง งานพวกนี้ไม่ต้องตากแดดตากลม แต่ก็ต้องมาเข้างานให้ตรงเวลา ขาดไปครึ่งวันก็โดนหักแต้มแรงงาน หลังคลอดไม่ต้องพูดถึง พักได้อย่างมากแค่เดือนเดียวก็ต้องกลับลงไร่ใหม่แล้ว