บทที่ 321 ต้องทำตัวให้เงียบเชียบที่สุด เข้าใจไหม?

โจวด้าหลี่เกาหัวด้วยความรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

"ก็แค่ลำบากนายแล้วอันจื่อ ที่ต้องตั้งใจซื้อหม้อพกไปด้วย"

โจวอันโบกมือปฏิเสธพลางยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ไม่เป็นไรครับ หม้อใบนี้ก็ไม่ได้แพงอะไร แถมหนักแค่ชั่งกว่าๆ เบากว่าหม้อเหล็กตั้งเยอะ แบกขึ้นเขาไม่เปลืองแรงหรอกครับ!"

ความจริงแล้วถ้าโจวอันขึ้นเขาคนเดียว เขาไม่ต้องใช้หม้อเลยด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดเขาก็มีมิติ แค่เข้าไปในมิติก็มีห้องครัวใหญ่โตให้ทำอาหารได้ตามสบาย แต่พี่ด้าหลี่มักจะชวนโจวอันเข้าป่าล่าสัตว์ด้วยกันบ่อยๆ พออยู่ด้วยกันสองคนก็เข้าไปในมิติไม่ได้แล้ว ตอนเข้าป่ากับพี่ด้าหลี่ จะเสกข้าวสวยร้อนๆ ออกมาจากความว่างเปล่าก็คงไม่ได้ พอมีหม้ออยู่ในมือ จะต้มผักป่าหรือตุ๋นน้ำแกงเนื้อก็ดูสมเหตุสมผล ช่วยป้องกันไม่ให้ความลับแตกได้ เวลาออกไปล่าสัตว์ข้างนอกนานๆ การกินแต่เสบียงแห้งตลอดก็รู้สึกไม่สบายท้อง เขาจึงซื้อหม้ออะลูมิเนียมใบเล็กนี้มา