บทที่ 320 ทองคำก้อนหนักสามร้อยตำลึง?

เงินที่พรานป่าหามาได้จากการล่าสัตว์น่ะ พอเอาไปเทียบกับทองคำก้อนแล้ว มันก็เหมือนเอาเมล็ดงาไปเทียบกับแตงโมชัดๆ

แต่เขาก็แค่คิดไปอย่างนั้นแหละ จะให้ไปเสี่ยงดวงแบบนั้นจริงๆ เขาก็ไม่มีความมั่นใจขนาดนั้นหรอก ทองคำก้อนหนักสามร้อยตำลึงงั้นเหรอ? ทั่วทั้งเขาฉางไป๋ซานหลายสิบปีมานี้เกรงว่าจะไม่โผล่มาสักก้อนด้วยซ้ำ จะมาตกถึงท้องเขาได้ยังไงกัน

ความจริงก็ไม่ต้องโลภมากนักหรอก ไปเจียผีโกวคราวนี้ ขอแค่ร่อนทรายทองคำได้เยอะหน่อยก็พอแล้ว ถึงเวลาถ้าเกิดได้ทรายทองคำมาจริงๆ โจวอันก็ไม่คิดจะเอาไปขายที่ตลาดมืดอยู่ดี ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง ของพวกนี้เก็บตุนไว้ในมิติ เอาไว้เป็นสมบัติประจำตระกูลในวันข้างหน้าก็พอแล้ว

โจวอันใช้ชีวิตมาสองชาติแล้ว อย่าว่าแต่ลงมือร่อนทองเองเลย แม้แต่ทรายทองคำก็ยังไม่เคยสัมผัส แต่ถึงไม่เคยกินเนื้อหมู ก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่งบ้างแหละ ชาติที่แล้วเป็นยุคที่คลิปวิดีโอสั้นในมือถือเฟื่องฟู เขาเคยเห็นวิดีโอแชร์ประสบการณ์ของพวกคนร่อนทองมานักต่อนัก

ในเวลานี้ภาพในวิดีโอก็ผลัดกันสว่างวาบขึ้นมาในหัว ชายฉกรรจ์ผิวคล้ำย่อตัวอยู่ริมตลิ่ง ส่ายจานร่อนทองในมือไปมา น้ำในแม่น้ำที่ขุ่นคลั่กไหลรินลงตามขอบจาน ท้ายที่สุดก็หลงเหลือทรายทองคำที่ทอประกายแสงระยิบระยับอยู่ก้นจานไม่กี่เม็ด ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำอุทานว่า "รวยเละแล้ว" โจวอันดูแล้วก็แอบอิจฉาตาร้อนอยู่เหมือนกัน