บทที่ 333 หรือว่าจะ... ใช้ปืนยิงให้ร่วงดี?

ในวงการฝึกนกอินทรี มีสายพันธุ์นกอินทรีให้เลือกไม่น้อยเลย แต่จะเลือกสายพันธุ์ไหนนั้น ส่วนใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับความชอบและความต้องการของนักฝึกนกอินทรีเอง เหมือนกับการทำนาที่ต้องเลือกเมล็ดพันธุ์ที่ถูกใจ การฝึกนกอินทรีก็ต้องเลือกนกที่ถูกโฉลกเช่นกัน แต่ในใจของนักฝึกนกอินทรีส่วนใหญ่ ชางอิงมักจะถูกจัดให้อยู่ในอันดับต้นๆ เสมอ ชางอิงเป็นนกนักล่าขนาดกลาง ขนาดตัวไม่ถือว่าใหญ่ที่สุด แต่พอกางปีกโบยบินบนท้องฟ้า ความเร็วก็เปรียบดั่งสายลม ส่วนเรื่องฝีมือในการล่าสัตว์นั้นไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นกระต่ายป่า ไก่ป่า ตัวแบดเจอร์ที่หนักสิบยี่สิบชั่ง หรือแม้แต่ลูกหมูป่าที่หนักสามสี่สิบชั่ง หากถูกมันเพ่งเล็งเข้าแล้ว น้อยนักที่จะรอดพ้นกรงเล็บไปได้ ที่สำคัญกว่านั้นคือ สัญชาตญาณความป่าเถื่อนของชางอิงนั้น จะดูสงบเสงี่ยมกว่านกนักล่าชนิดอื่นๆ นิสัยไม่แข็งกร้าวนัก ขอเพียงนักฝึกนกอินทรีมีความอดทนทำตามขั้นตอนอย่างค่อยเป็นค่อยไป ก็สามารถขัดเกลามันให้เชื่องชินได้ในที่สุด ดังนั้นมันจึงกลายเป็นผู้ช่วยที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในมือนักฝึกนกอินทรี

นอกจากชางอิงแล้ว เหยี่ยวนกเขา เหยี่ยวเพเรกริน และเหยี่ยวเซเกอร์ ก็มักถูกจับมาฝึกเช่นกัน เหยี่ยวนกเขามีรูปร่างปราดเปรียว บินโฉบไปมาตามพุ่มไม้เตี้ยๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว เหมาะที่สุดสำหรับจับสัตว์เล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้า เหยี่ยวเพเรกรินบินได้เร็วมาก การไล่ล่านกพิราบป่าและเป็ดป่าในพื้นที่ราบจัดว่าเป็นยอดฝีมือเลยทีเดียว ส่วนเหยี่ยวเซเกอร์นั้นมีพละกำลังมากกว่า การรับมือกับเหยื่อขนาดกลางจึงไม่ใช่เรื่องยาก นกอินทรีแต่ละสายพันธุ์ต่างก็มีจุดเด่นและนิสัยใจคอที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่านักฝึกนกอินทรีต้องการให้พวกมันช่วยทำงานแบบไหน ส่วนอินทรีทองนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนฝึกหรอกนะ เพียงแต่ถ้าเทียบกับสายพันธุ์ก่อนหน้านี้ จำนวนคนฝึกมีน้อยกว่ามาก หากพูดถึงความสามารถในการล่าสัตว์ อินทรีทองถือเป็นสุดยอดในวงศ์เหยี่ยวเลยล่ะ อินทรีทองที่โตเต็มวัย เมื่อกางปีกออกจะกว้างกว่าสองเมตร กรงเล็บแหลมคมถึงขนาดตะปบทะลุหนังหมาป่าได้สบายๆ หมาจิ้งจอกและเก้งในป่า หรือแม้แต่หมูป่าตัวโต มันก็ยังกล้าพุ่งเข้าปะทะ แต่เมื่อมีความสามารถมาก อารมณ์ก็มักจะดุร้ายตามไปด้วย สัญชาตญาณดิบเถื่อนของอินทรีทองนั้นฝังรากลึกถึงกระดูก ตอนที่เพิ่งถูกจับมาใหม่ๆ อินทรีทองแทบจะยอมตายดีกว่ายอมจำนน การบินชนกรงหรือการอดอาหารประท้วงถือเป็นเรื่องปกติ หากเผลอเพียงนิดเดียว มันอาจจะทำร้ายตัวเองจนปางตายได้ ความยากในการฝึกนั้น สูงกว่าชางอิงอยู่หลายขุมทีเดียว การจะฝึกอินทรีทอง ไม่เพียงแต่ต้องมีวิชาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษเท่านั้น แต่ยังต้องมีเรี่ยวแรงที่ไม่มีวันหมดอีกด้วย ตอนกลางวันต้องคอยเฝ้าดูการกินอาหาร ตอนกลางคืนก็ต้องเฝ้าอยู่เป็นเพื่อนเพื่อฝึกความอดทน จะปล่อยให้มันหย่อนยานไม่ได้แม้แต่นิดเดียว หากผิดพลาดไปเพียงนิด ความพยายามที่ผ่านมาอาจสูญเปล่าทั้งหมด สิ่งที่ทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าคือปริมาณการกินของมัน ถึงแม้อินทรีทองจะหนักแค่สิบกว่าชั่ง แต่วันหนึ่งๆ ต้องกินเนื้อประมาณหนึ่งถึงสามชั่งเลยทีเดียว ในยุคที่ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหารแบบนี้ การจะเลี้ยงดู "จอมเขมือบเนื้อ" ทุกวัน สำหรับครอบครัวทั่วไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ แม้ชนเผ่าเร่ร่อนจะมีประเพณีการฝึกนกอินทรี แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยเต็มใจจะทุ่มเทเวลาและแรงกายไปกับอินทรีทองนัก การอพยพย้ายถิ่นฐานของชนเผ่าเร่ร่อนก็ลำบากอยู่แล้ว อินทรีทองที่กินจุและต้องการพื้นที่ทำกิจกรรมเยอะ ยิ่งดูแลยากเมื่อต้องเดินทางไกล หากคำนวณในระยะยาว ต้นทุนในการเลี้ยงอินทรีทองหนึ่งตัว สามารถเลี้ยงชางอิงได้หลายตัวเลยทีเดียว ประสิทธิภาพในการล่าสัตว์อาจจะสูง แต่ความคุ้มค่านั้นถือว่าไม่สูงนัก สำหรับมือใหม่แล้ว อินทรีทองถือว่าไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย หากผิดพลาดเพียงนิด นอกจากจะไม่สามารถฝึกมันได้แล้ว ตัวเองก็อาจจะได้รับอันตรายไปด้วย

โจวอันเองก็รู้ดีว่าความยากในการฝึกอินทรีทองตัวนี้สูงเกินไป ความจริงแล้วสำหรับมือใหม่อย่างเขา มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่ภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจเมื่อครู่ มันทำเอาเขาทึ่งสุดๆ โจวอันทำใจยอมแพ้ไม่ลงจริงๆ ในหัวของเขามีแต่ภาพตอนที่พาอินทรีทองขึ้นเขาไปล่าสัตว์ในวันข้างหน้า อินทรีทองบินวนอยู่บนฟ้าเพื่อคอยชี้เป้า พอเหยื่อโผล่หัวออกมา มันก็พุ่งดิ่งลงไปตะปบไว้ นั่นมันจะเท่ขนาดไหนกันนะ!

โจวด้าหลี่มองออกถึงความในใจของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนสติ "อันจื่อ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ พวกนักฝึกนกอินทรีเขาฝึกกันแค่ชางอิงธรรมดา อินทรีทองน่ะสัญชาตญาณป่าเถื่อนมันแรงมาก ขืนทำไม่ดีจะโดนมันจิกเอาได้นะ!"

แต่โจวอันกลับส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น "พี่ด้าหลี่ ผมรู้ว่ามันยาก แต่พี่ดูท่าทางมันสิ สง่างามขนาดนั้น น่ารักจะตายไป! ไม่ว่ายังไงผมก็อยากจะลองดูสักตั้งครับ!"