บทที่ 332 หรือว่านายอยากจะฝึกนกอินทรี?

โจวอันกลับไม่ขยับ เขายังคงจ้องมองป่าสนที่มืดมิดอยู่ไกลๆ เขาได้ยินคำพูดของโจวด้าหลี่ จึงหันกลับมาโบกมือปฏิเสธ "พี่ด้าหลี่ พี่นอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมขอนั่งต่ออีกหน่อย มีเรื่องต้องคิดนิดนึง"

พอได้ยินแบบนี้ โจวด้าหลี่ที่กำลังจะเอนตัวลงนอน ก็ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง เขามองตามสายตาของโจวอันไปยังป่าผืนนั้น แล้วเอ่ยถามด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้นอันจื่อ? นายจ้องป่านี้นานแล้วนะ คิดอะไรอยู่เนี่ย? นกอินทรีนั่นก็บินไปไกลแล้วไม่ใช่เหรอ? นายยังพะวงอะไรอยู่อีก?"

สายตาของโจวอันจับจ้องอยู่ที่เงามืดบนยอดไม้ ในดวงตาแฝงไปด้วยความสนใจอย่างประหลาด เขาอดไม่ได้จริงๆ จึงพูดความคิดในใจออกมา "อินทรีทองตัวนั้นมันยอดเยี่ยมมากเลยนะ รูปร่างก็ดี ท่าทางก็สง่า พลังโจมตีก็สูง ผมทำใจปล่อยมันไปเฉยๆ ไม่ลงจริงๆ ถ้าจับมันมาได้ก็คงจะดีสิ!"

"หา?" โจวด้าหลี่ฟังแล้วก็อึ้งไป เกาหลังศีรษะตามสัญชาตญาณ "อันจื่อ นายจะจับเจ้านั่นไปทำไม? พี่กะดูแล้วทั้งขนทั้งเนื้อรวมกันก็แค่สิบกว่าชั่ง พวกเราเหนื่อยเปล่าๆ สู้ไปล่าไก่ป่าสักสองสามตัวยังคุ้มกว่าอีก! อีกอย่างนะ เนื้อนกนักล่าพวกนี้ดีไม่ดีอาจจะทั้งเหนียวทั้งคาว จะไปหอมสู้เนื้อไก่ป่าได้ยังไง?"

โจวอันถูกคำพูดของเขาทำให้หลุดหัวเราะ "พรืด" ออกมา พลางส่ายหน้ารัวๆ "พี่ด้าหลี่ พี่คิดอะไรอยู่เนี่ย? ผมไม่ได้จะจับมากินสักหน่อย!"