บทที่ 331 เจ้านี่มันคืออินทรีทองชัดๆ!

นกอินทรียักษ์ดูเหมือนจะฟังคำพูดของเขารู้เรื่อง มันบินวนอีกสองรอบ ในที่สุดมันก็ขยับปีกบินกลับไปเกาะบนต้นสนที่อยู่ไม่ไกลนักอย่างเสียอารมณ์ มันเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่สูงที่สุด นั่งยองๆ มองลงมาจากเบื้องบน หันหัวไปมา นานๆ ทีก็ส่งสายตาที่ไม่ยอมแพ้มาทางนี้ แต่กลับไม่กล้าพุ่งดิ่งลงมาอีกเลย

เฮยเป้าในอ้อมกอดถึงเพิ่งจะชะโงกหน้าออกมา ส่งเสียงร้อง "อ๋าวอู" ไปทางต้นสนสองครั้ง ราวกับเป็นการแสดงความเหนือกว่า โจวอันบีบหูมันเบาๆ แล้วด่าปนหัวเราะว่า "เมื่อกี้ใครกันที่ตกใจจนมุดเข้าอกฉัน? ตอนนี้ล่ะมาทำเบ่งเชียวนะ?"

หลังจากนกอินทรีตัวนี้บินไปเกาะต้นไม้ไกลๆ สองคนกับอีกหนึ่งตัวถึงได้ผ่อนคลายลง "ฟู่—" โจวด้าหลี่พ่นลมหายใจอันขุ่นมัวออกมา แล้ววางปืนในมือลง "นกอินทรีตัวเมื่อกี้มันใหญ่เกินไปแล้วนะเนี่ย พี่ไม่เคยเห็นนกอินทรีตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย!"

โจวด้าหลี่มองไปทางต้นสนต้นนั้น เดาะลิ้นไม่หยุด "อันจื่อ ตกลงมันคือนกอินทรีอะไรกันแน่? ทำไมถึงโตมาบึกบึนได้ขนาดนี้? ปีกตอนกางออกนั่นใหญ่จนน่ากลัวเลยนะ!" เขาพูดพลางกางแขนออกทำท่าประกอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

โจวอันก้มหน้าลงชั่งน้ำหนักเฮยเป้าในอ้อมกอด แล้วพูดยิ้มๆ "นกอินทรีตัวใหญ่ขนาดนี้ แค่ไปยืนอยู่ตรงนั้นก็มีแรงกดดันจนน่ากลัวแล้ว มิน่าล่ะเมื่อกี้เฮยเป้าถึงต้องปลุกผมให้ตื่น" เขาหวนนึกถึงภาพตอนที่อินทรีทองพุ่งดิ่งลงมา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "ผมกะดูแล้ว ความยาวลำตัวของมันน่าจะประมาณหนึ่งเมตร เมื่อกี้ตอนที่มันขยับปีกผมเหลือบไปเห็น ปีกมันน่าจะกว้างถึงสองเมตรสอง หรือสองเมตรสามได้ น้ำหนักอย่างน้อยก็สิบสองสิบสามชั่ง ในหมู่สัตว์ปีกจัดว่าเป็นตัวยักษ์เลยทีเดียว!"