บทที่ 330 นกอินทรียักษ์ที่มีปีกกว้างกว่าสองเมตร!

บนต้นสนเก่าแก่ขนาดสองคนโอบ มีเจ้าตัวโตสีดำทะมึนเกาะอยู่ ปีกทั้งสองข้างหุบแนบชิดลำตัว ดูจากโครงร่างแล้วขนาดไม่เล็กเลยจริงๆ

【 เจ้าแมวโง่เอ๊ย ก็แค่นกอินทรีตัวเดียวเองไม่ใช่เหรอ? มีอะไรน่ากลัวกัน นกอินทรีเก่งแค่ไหนมันก็คือนก! ถ้านายหลบอยู่ในอกฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะกล้าลงมาจับนาย! 】

พอโจวอันรู้ว่าเป็นเพียงนกอินทรี เขาก็คลายความกังวลลงอย่างสิ้นเชิง ในสายตาของเขา นกอินทรีนั้นยังห่างไกลจากระดับของสัตว์ร้ายนัก ของสิ่งนี้เก่งกาจแค่ไหนก็ยังจัดว่าเป็นนก กระต่ายหรือไก่ป่าอาจจะกลัวมัน แต่ในฐานะมนุษย์ที่มีน้ำหนักร้อยกว่าชั่ง เจ้าสิ่งนี้ย่อมไม่สามารถทำอันตรายใดๆ กับเขาได้เลย

เฮยเป้าได้ยินน้ำเสียงที่ดูแคลนของเจ้านาย มันก็สะบัดหัวเล็กๆ หูลู่ตกลงทันที มันใช้กรงเล็บตะปบเสื้อนวมของโจวอันอย่างไม่พอใจ ในลำคอส่งเสียงคราง "หงิงๆ" อย่างน้อยใจ ความคิดในใจของมันสื่อสารตรงเข้าสู่สมองของโจวอัน

【 เจ้านายอย่าหัวเราะนะ! นกอินทรีตัวนั้นมันใหญ่สุดๆ ไปเลย! บึกบึนกว่าห่านตัวโตในหมู่บ้านเมื่อก่อนซะอีก! 】 【 ตอนที่ผมเฝ้ายามอยู่ มันเกาะบนต้นไม้จ้องเขม็งมาที่ผม พอปีกมันขยับพึ่บพั่บก็บินตรงมาหาผมทันที กรงเล็บนั่นเกือบจะคว้าหูผมไปแล้ว! ถ้าผมไม่พุ่งหนีไวป่านนี้คงกลายเป็นมื้อดึกของมันไปแล้ว! 】