บทที่ 329 ทางโน้น! บนต้นไม้ใหญ่! มีนกอินทรี!

โจวด้าหลี่ชี้ที่ตัวเองแล้วพูดต่อว่า "พี่จะเฝ้าช่วงหัวค่ำเอง ส่วนนายเฝ้าช่วงหลังเที่ยงคืน แบบนี้จะได้ปลอดภัยหน่อย"

โจวอันถูกเขาทำให้หัวเราะออกมา พลางขยับเข้าไปใกล้กองไฟอีกนิด "พี่ด้าหลี่ พี่คงยังไม่รู้พิษสงของเฮยเป้าล่ะสิ เมื่อก่อนตอนผมเข้าป่าล่าสัตว์คนเดียว ก็ได้เฮยเป้านี่แหละที่คอยเฝ้ายามให้! พี่อย่าเห็นว่ามันเป็นแค่แมวนะ มันทั้งฉลาดทั้งหูไวสุดๆ ขอแค่แถวนี้มีการเคลื่อนไหวนิดเดียว มันก็จะปลุกผมทันที!"

เขาใช้นิ้วลูบหูของเฮยเป้าเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไว้วางใจ "มันไม่เหมือนแมวทั่วไปหรอกครับ มันรู้ความจะตายไป อีกอย่างกองไฟก็ลุกโชนขนาดนี้ พวกสัตว์ป่าทั่วไปไม่กล้าเข้ามาใกล้หรอก"

โจวด้าหลี่มองดูดวงตาที่กลอกไปมาของเฮยเป้า แล้วเหลือบมองเปลวไฟที่เต้นระบำอยู่ในกองไฟ ความกังวลในใจก็ลดลงไปบ้าง เขาถอนหายใจออกมาพลางดึงเสื้อนวมขึ้นมาห่ม "เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นพวกเราก็นอนกันเถอะ แต่นายก็อย่าหลับลึกเกินไปนะ เงี่ยหูฟังให้ดีๆ ด้วยล่ะ"

"ทราบแล้วครับพี่ด้าหลี่" โจวอันขานรับพลางซุกตัวลงในกองหญ้าแห้ง ไม่นานก็ส่งเสียงลมหายใจสม่ำเสมอออกมา เขาวางใจในตัวเฮยเป้าจริงๆ ประกอบกับตอนกลางวันเดินทางข้ามเขามาทั้งวันและยังต้องร่อนทองอีก ร่างกายจึงล้าเต็มที พอสัมผัสหญ้าแห้งก็หลับสนิททันที