บทที่ 328 กลางค่ำกลางคืนจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาไหมนะ?

โจวอันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องหาปลาตัวเล็กๆ ให้ได้เยอะหน่อย เพื่อเลี้ยงเฮยเป้าให้พุงกาง มันจะได้มีกะจิตกะใจปกป้องเขาและพี่ด้าหลี่ในตอนกลางคืน โจวด้าหลี่มองตามสายตาของโจวอันไปที่เฮยเป้า เห็นมันดูซึมเซาไปจริงๆ ก็เลยพยักหน้าเห็นด้วย แต่พอมองไปยังสายน้ำที่ไหลเชี่ยว เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

"แต่ปลาในแม่น้ำสายเล็กนี่มันตัวเล็กนิดเดียว แถมยังว่ายไวอย่างกับปลาไหล จะจับมันได้ยังไงล่ะ?"

เมื่อตอนบ่ายที่ร่อนทองเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่า ในน้ำถึงจะมีปลาเยอะแต่ตัวไม่โตเลยสักตัว แถมยังปราดเปรียวมาก พอมีการเคลื่อนไหวนิดหน่อยก็พุ่งหายวับไปกับตา แค่ยื่นมือลงไปพวกมันก็แตกฮือหนีไปหมด ไม่มีทางจับได้เลย

แต่โจวอันกลับไม่รีบร้อน เขายิ้มออกมาพลางหันไปเปิดกระเป๋าสัมภาระของตนเอง เขาขุดคุ้ยอยู่ข้างในครู่หนึ่ง ก็หยิบสวิงตาข่ายถี่ใบเล็กออกมา ตาข่ายมีความละเอียดมาก เหมาะสำหรับการจับปลาตัวเล็กๆ เป็นที่สุด จากนั้นเขาก็เดินไปที่ต้นไม้ข้างๆ หักกิ่งไม้หนามาหนึ่งกิ่ง เขามัดสวิงใบเล็กเข้ากับปลายกิ่งไม้อย่างแน่นหนา เพียงชั่วครู่เดียว สวิงตักปลาแบบง่ายๆ ก็เสร็จสมบูรณ์

โจวด้าหลี่มองดูสวิงในมือเขาแล้วดวงตาเป็นประกาย "อันจื่อ กระเป๋าของนายนี่เหมือนกล่องสมบัติเลยนะ มีทุกอย่างจริงๆ! ของที่นายพกมาแต่ละอย่างนี่ครบครันสุดๆ!"