บทที่ 327 กำไรงามมหาศาลจริงๆ!

เขาพูดไม่ผิดเลย ทรายหนึ่งจานที่โจวอันเพิ่งร่อนเสร็จเมื่อครู่ มีทรายทองคำเหลืออยู่ก้นจานแค่หยิบมือเดียวจริงๆ น้ำหนักยังไม่ถึงถั่วลิสงหนึ่งเม็ดด้วยซ้ำ อย่างมากก็หนักแค่ครึ่งเม็ด แต่ในใจโจวอันรู้ดี เขาแอบคำนวณเงียบๆ ไว้ในใจแล้ว ทรายทองคำแค่นี้หนักประมาณ 0.5 กรัม สำหรับแม่น้ำสายป่าแบบนี้ ถือว่าเป็นผลเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว ต่อให้เป็นนักร่อนทองมืออาชีพมาเห็นทรายทองคำในจานนี้ ก็คงต้องแอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ ต้องรู้ก่อนนะว่าบางช่วงของแม่น้ำ ร่อนทั้งวันก็อาจจะไม่ได้เยอะขนาดนี้เลย ที่นี่ถ้าจะเรียกว่าเป็น "ทำเลทอง" ก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด เพียงแต่เคล็ดลับพวกนี้โจวด้าหลี่ไม่เข้าใจ เขามองแค่ว่ามันมีปริมาณมากน้อยแค่ไหน จะไปรู้ความล้ำค่าของทรายทองคำนี้ได้ยังไง โจวอันมองดูท่าทางที่ทั้งตื่นตาตื่นใจและผิดหวังของเขา ก็อดคิดไม่ได้ เดี๋ยวพอบอกมูลค่าของทรายทองคำครึ่งกรัมนี้ให้เขาฟัง รับรองว่าต้องทำให้เขาตกใจจนตาค้างแน่ โจวด้าหลี่ยังคงจ้องทรายทองคำในจานพลางบ่นพึมพำ โจวอันมองออกถึงความคิดของเขา จึงเอ่ยปากยิ้มๆ

"พี่ด้าหลี่ พี่อย่ารังเกียจที่มันน้อยเลย ของสิ่งนี้มันล้ำค่ามากนะ"

เขาใช้นิ้วเขี่ยทรายทองคำที่ก้นจานเบาๆ แล้วพูดต่อ

"ในตลาดมืด ทรายทองคำนี่เขาขายกันเป็นกรัม กรัมหนึ่งก็ 7 หยวนกว่าๆ แล้ว"

"กรัม?"