บทที่ 336 อย่านะ! ถ้าขยับอีกจะไม่เกรงใจแล้วนะ!

"ในสารคดีบอกว่า สภาพแวดล้อมที่มืดมิดสามารถลดปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของนกอินทรีได้! เอาของมาปิดตาไว้ พวกมันก็จะไม่เกรี้ยวกราดขนาดนั้นแล้ว"

โจวอันขยับจิตสำนึก หยิบเศษผ้าสีดำแถบยาวออกมาจากมิติ นี่เป็นเศษผ้าที่เหลือจากการตัดเสื้อผ้าให้น้องๆ เมื่อปีที่แล้ว เขาเสียดายเลยเก็บไว้ในมิติ นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้เอามาใช้ประโยชน์

"เจ้าตัวเล็ก ไม่ต้องกลัวนะ ใส่ผ้าปิดตาซะ แล้วเรามาคุยกันดีๆ" โจวอันถือเศษผ้าค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง คราวนี้เขาผ่อนฝีเท้าลง พยายามทำสายตาให้อ่อนโยนที่สุด ปากก็พึมพำเบาๆ "ฉันจะบอกให้นะ ที่ฉันทำเนี่ยก็เพื่อความหวังดี เดี๋ยวก็ทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าดิ้นพล่านนะ"

อินทรีทองเหมือนจะรับรู้ถึงเจตนาของเขา มันเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ปีกกระพือตีตาข่ายจนดัง "พึ่บพั่บ" โจวอันรู้ว่ารอต่อไปไม่ได้แล้ว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กะจังหวะตอนที่อินทรีทองหันหัวไปจิกตาข่าย พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือซ้ายยื่นออกไปด้วยความเร็วสูง กดหัวมันไว้แน่น นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ล็อคเข้าที่สองข้างจะงอยปากของมันพอดี ทำให้มันอ้าปากไม่ได้

"อย่านะ! ถ้าขยับอีกจะไม่เกรงใจแล้วนะ!" โจวอันใช้มือซ้ายกดหัวที่ดิ้นไปมาของมันไว้อย่างแรง จากนั้นมือขวาก็ถือเศษผ้าพันรอบหัวของมันอย่างรวดเร็ว พันปิดตรงตำแหน่งตาสองรอบ แล้วมัดปมให้แน่นที่หลังหัว