บทที่ 347 แม่เจ้า! ปลานี่มันไม่มีตา!

แม่น้ำใต้ดินสายนี้เรียกได้ว่าแตกต่างจากแม่น้ำด้านนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเกลียวคลื่นซัดสาด และไม่มีผิวน้ำที่กว้างขวาง ผิวน้ำกว้างไม่ถึงสองเมตร กระแสน้ำไหลเอื่อยจนแทบมองไม่ออกว่าเคลื่อนไหว ผิวน้ำเรียบกริบราวกับกระจกสีดำทะมึน มีเพียงระลอกคลื่นที่ก่อตัวขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่พิสูจน์ได้ว่ามันคือน้ำเป็น

เขายื่นนิ้วออกไปแตะผิวน้ำเบาๆ ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาตามปลายนิ้ว หนาวเหน็บยิ่งกว่าอากาศภายในถ้ำเสียอีก ลำแสงไฟฉายกวาดผ่านผิวน้ำ โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะร้อง "เอ๊ะ" ออกมา น้ำในแม่น้ำใต้ดินสายนี้ใสแจ๋วอย่างเหลือเชื่อ ท่ามกลางสายน้ำมีปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนไปมาอย่างเชื่องช้า การเคลื่อนไหวไม่เร็วนัก แต่กลับแฝงไปด้วยความพลิ้วไหวอย่างบอกไม่ถูก

"ว้าว ในแม่น้ำใต้ดินนี้มีปลาด้วย!"

เขาร้องอุทานเสียงเบา ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ในสถานที่ที่ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวันแบบนี้ ในน้ำกลับมีสิ่งมีชีวิตอยู่ด้วย น่าแปลกใจจริงๆ เขาชูไฟฉายขึ้นมานับดูอย่างละเอียด ปลาที่ว่ายไปมามีอยู่แค่ไม่กี่สิบตัวเท่านั้น พวกมันหลบอยู่ใกล้ๆ ซอกหินเป็นกลุ่มเล็กๆ สองสามตัว ความหนาแน่นเทียบกับฝูงปลาในแม่น้ำด้านนอกไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"ก็ไม่แปลกหรอก ที่นี่มืดตึ๊ดตื๋อแสงแดดส่องไม่ถึง แม้แต่หญ้าสักต้นก็ยังขึ้นไม่ได้ แล้วปลาจะเยอะได้ยังไงล่ะ?"