บทที่ 348: อย่าเอามือไปแตะ! ของพรรค์นี้มันมีพิษ!

ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่พื้นดิน

[ เจ้านาย บนพื้นมีแมลงเต็มไปหมดเลย! ยั้วเยี้ยไปหมด ผมไม่กล้าเหยียบลงไปแล้ว! ]

"แมลงเยอะเลยเหรอ?" โจวอันพอได้ยินคำพูดนี้ ในใจก็กระตุกวูบ

ในถ้ำมืดของป่าลึกเขาชันแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่ามีตัวประหลาดอะไรซ่อนอยู่ เขารีบปรับแสงไฟฉายให้สว่างที่สุด แล้วส่องตรงไปยังพื้นดินเบื้องหน้าอย่างมั่นคง

วินาทีที่ลำแสงกวาดผ่าน โจวอันถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก นี่มันแมลงธรรมดาซะที่ไหนล่ะ?