บทที่ 350 ของดี! ของดีจริงๆ!

ไท่ซุ่ย ชื่อนี้ฟังดูแฝงไปด้วยความลึกลับ คนเฒ่าคนแก่เรียกมันว่า "เห็ดหลินจือเนื้อ" บอกว่าเป็นของล้ำค่าที่อาบกลิ่นอายเซียน

โจวอันจ้องมองก้อนขาวอวบนุ่มนิ่มตรงหน้า ของสิ่งนี้เกาะอยู่นิ่งๆ บนผนังหินไม่ไหวติง ดูเหมือนซากของตาย แต่เขาจำได้แม่นยำว่าบล็อกเกอร์คนนั้นเคยบอกไว้ว่า ของสิ่งนี้มันมีชีวิต!

มันไม่ใช่พืช และไม่นับว่าเป็นสัตว์ แต่เป็นกลุ่มก้อนเมือกราขนาดใหญ่พิเศษที่หาได้ยาก พอคิดถึงมูลค่าของสิ่งนี้ ดวงตาของโจวอันก็สว่างวาบจนน่ากลัวในพริบตา

เขานึกถึงภาพในห้องไลฟ์สด ไท่ซุ่ยที่แช่อยู่ในตู้น้ำของพี่ชายคนนั้นมีขนาดเท่าลูกฟุตบอลเท่านั้น แต่ตอนนั้นบล็อกเกอร์ประเมินของเก่าคนนั้นถึงกับตาค้าง ปากก็เดาะลิ้น "จิ๊ๆ" ไม่หยุด เอาแต่ร้องตะโกนว่า "ของดี! ของดีจริงๆ!"

สิ่งที่ทำให้เขาหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่า คือฉากตอนประเมินราคา ตอนนั้นบล็อกเกอร์ประเมินของเก่านับนิ้วคำนวณ บอกว่าราคาของสิ่งนี้ไม่มีตัวเลขตายตัว ต้องดูที่สภาพ สีสัน และขนาด เขาจำได้ว่าบล็อกเกอร์จงใจยกตัวอย่างว่า ถ้ามีชิ้นเล็กๆ แค่เท่าฝ่ามือ ข้างในยังมีสิ่งเจือปนปะปนอยู่ ของธรรมดาแบบนั้น ชั่งนึงก็มีมูลค่าถึงสองพันถึงห้าพันหยวนแล้ว