บทที่ 360 เฮ้ วิ่งหนีเร็วชะมัด!

ถ้ายิงเข้าที่ลำตัว หนังก็จะเสียหายได้ง่าย การยิงที่หัวจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ลูกปืนเจาะทะลุเข้าไปเป็นรูเล็กๆ ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ขนเสียหาย แต่ยังสามารถปลิดชีพได้ในนัดเดียว นี่แหละถึงจะคุ้มค่าที่สุด

ปลายนิ้วแตะอยู่ที่ไกปืน รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ยังไงเสียก็เป็นครั้งแรกที่ได้จับปืนซุ่มยิง ต่อให้เป็นมือเก๋าที่เชี่ยวชาญแค่ไหน พอเจอของใหม่ก็ต้องแอบเกร็งบ้างแหละ เขากลั้นหายใจ สายตาจ้องเขม็งไปที่เป้าเล็งในกล้อง ทั้งโลกเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง

"แกร๊ก" เหนี่ยวไกเบาๆ ไกปืนก็ยุบลงไปอย่างราบรื่น ไม่มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอย่างที่คิดไว้ มีเพียงเสียงดังทึบๆ เบาๆ เหมือนใครไปเหยียบกิ่งไม้แห้งหักอยู่ไกลๆ ปลอกเก็บเสียงใช้งานได้ผลจริงๆ เสียงเบากว่าปืนล่าสัตว์เก่าๆ กระบอกนั้นตั้งเยอะ

แทบจะพร้อมๆ กับเสียงปืน นากในกล้องเล็งก็กระตุกเกร็งอย่างแรง หัวพับตกห้อยลงมา แล้วลื่นไถลลงจากก้อนหินเหมือนกองโคลนเละๆ ไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย โจวอันใจหายวาบ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก โดนแล้ว!

แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจเสร็จ นากที่เหลือก็เหมือนถูกเข็มทิ่มแทง พากันสะดุ้งสุดตัวและชูคอขึ้นมา เจ้าพวกตัวเล็กนี่ฉลาดเป็นกรด ถึงแม้จะไม่ได้ยินเสียงปืน แต่การที่จู่ๆ เพื่อนก็ล้มลงไป สัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตราย พวกมันไวกว่าใครเพื่อน