บทที่ 369 ต้นพุทรานี่มันแข็งจริงๆ!

มิติของเขาถึงแม้จะสะดวกสบาย แต่ตอนเก็บของก็มีกฎเกณฑ์ที่ต้องใส่ใจเหมือนกัน

อย่างเช่นโสมป่าพวกนั้นก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเขาใช้นิ้วแตะที่ใบของโสมป่า นึกในใจเพียงวูบเดียว โสมทั้งต้นรวมถึงใบ และรากฝอยที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่ด้านล่าง ก็เข้าไปอยู่ในมิติสภาพเดิมเป๊ะๆ ไม่มีรากฝอยหลุดร่วงเลยแม้แต่น้อย

แต่พอมาเจอต้นไม้ใหญ่ที่เติบโตจนหนาเตอะแบบนี้ มันก็ไม่เหมือนกันแล้ว ใช้มือแตะลำต้นเพื่อเก็บของ มิติจะเก็บไปแค่ผลที่ออกอยู่บนต้นเท่านั้น ส่วนลำต้น กิ่งก้าน และใบไม้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ก่อนหน้านี้ที่ไปเก็บวอลนัตป่าในหุบเขา แล้วก็ไปเก็บเกาลัดบนต้นเกาลัดป่า ก็เป็นหลักการเดียวกันนี้แหละ ตอนนั้นเขาลูบที่ลำต้นของต้นวอลนัตป่า วอลนัตบนต้นก็หาย "วับ" ไปทันที ส่วนต้นไม้ก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดิน ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

เขากวาดตามองเข้าไปในมิติ พุทราเปรี้ยวที่เพิ่งเก็บเข้ามา กองพะเนินเป็นภูเขาขนาดย่อมอยู่ข้างใน แดงเถือกไปหมด มองแล้วชวนให้เบิกบานใจ ก่อนหน้านี้ไม่ได้นับให้ละเอียด ตอนนี้พอกะดูคร่าวๆ พุทราเปรี้ยวพวกนี้รวมๆ กันแล้ว ยังไงก็ต้องมีสักหนึ่งถึงสองร้อยชั่ง